Εσείς κάνατε LIKE στο Fan Page μας?

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ


Νιώθετε καλά με το σώμα σας; Το τεστ για την παραλία! Εκτύπωση E-mail

ayg2.jpg


Το να γνωρίζουμε τι σχέση έχουμε με το σώμα μας μας βοηθάει να κατανοούμε καλύτερα τι σχέση διατηρούμε με τους άλλους. Το να μάθουμε να το κατανοούμε, να το αφουγκραζόμαστε, να το αποδεχόμαστε και, ναι, να το αγαπάμε, μόνο επωφελές μπορεί να είναι για εμάς.
_________________________________________________


1. Ένας καθρέφτης πρώτα απ’ όλα χρησιμεύει:
⬛ στο να παρατηρούμε τον εαυτό μας.
⚫ στη διακόσμηση ενός χώρου.
▶ στο να στρώνουμε τα ρούχα, τα μαλλιά μας κτλ.
♦ στο να κοιταζόμαστε.

2. Σε μία ερωτική σχέση, είναι ωραίο όταν το σώμα του άλλου:
◼ «μιλάει» στο δικό σας.
⚫ παραμένει ευαίσθητο.
▶ σας δίνει τη δυνατότητα να αντλήσετε ευχαρίστηση.
♦ σας κάνει να αισθάνεστε όμορφος/-η.

3. Αισθάνεστε εδώ και τρεις μέρες έναν πόνο στην κοιλιά:
◼ Κλείνετε ραντεβού με τον γιατρό.
⚫ Κάνετε μασάζ στο σημείο και είσαστε προσεχτικοί.
▶ Περιμένετε να περάσει.
♦ Μονολογείτε ότι μάλλον το παρακάνατε με τις ασκήσεις για τους κοιλιακούς!

4. Το πιο θλιβερό για ένα άτομο προχωρημένης ηλικίας είναι:
◼ ότι πρέπει να έχει βοήθεια για τις καθημερινές του ανάγκες.
⚫ ότι εγκαταλείπει εντελώς τον εαυτό του.
▶ ότι τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του.
♦ ότι βρίσκεται μακριά από τους οικείους του.

5. Πρώτο ρομαντικό δείπνο απόψε… Μία ώρα πριν:
◼ βάζετε τις τελευταίες πινελιές στην εμφάνισή σας.
⚫ βάζετε λίγο άρωμα.
▶ καμουφλάρετε κάποιες ατέλειες, ώστε να δείχνει πιο όμορφο το πρόσωπό σας.
♦ ψάχνετε στην ντουλάπα σας για το ντύσιμο που θα τον τρελάνει.

6. Θα λέγατε ότι το σώμα σας είναι:
◼ ένα πολύπλοκο εργοστάσιο.
⚫ η καλύτερη διαφήμισή σας.
▶ φίλος.
♦ απλά ένα σώμα.

7. Το καλύτερο για να κρατιέται ένα σώμα υγιές είναι:
◼ να έχει ισορροπημένο ρυθμό: το σώμα αγαπάει την εγκράτεια!
⚫ η συστηματική άσκηση: πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας για να παραμένουμε όμορφοι!
▶ να επισκεπτόμαστε συχνά τον γιατρό: η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία!
♦ να το αφήνουμε να κάνει ό,τι νομίζει: είναι μεγάλο παιδί πια!..

8. Θέλετε το σώμα σας:
◼ να είναι πιο διακριτικό.
⚫ να σας ακολουθεί όπου πηγαίνετε.
▶ να τραβάει τα βλέμματα.
♦ να είναι ευτυχισμένο.

9. Σήμερα, μια καλή νεράιδα θα πραγματοποιήσει μια ευχή σας. Επιλέγετε:
◼ να κάνετε βουτιά από μεγάλο ύψος χωρίς να θέσετε σε κίνδυνο τη ζωή σας!
⚫ να διπλασιαστούν σε ένταση οι αισθήσεις σας!
▶ να μαγεύετε τους άλλους στο πέρασμά σας!
♦ να ζήσετε σε ένα σώμα που να σας αρέσει!

10.Τι πιστεύετε για την αισθητική χειρουργική:
◼ Θα μπαίνατε στον πειρασμό να το κάνετε.
⚫ Τη χλευάζετε.
▶ Δε σας δελεάζει καθόλου η ιδέα.
♦ Θα μπαίνατε στον πειρασμό, αλλά δε θα το
επιχειρούσατε ποτέ.

11.Τι σημαίνει για σας το να γδυθείτε για πρώτη φορά
μπροστά στον σύντροφό σας;
◼ Δε χρειάζεται να το κάνουμε ολόκληρο θέμα!
⚫ Είναι σαν να μένω απροστάτευτος/-η…
▶ Μια στιγμή οικειότητας…
♦ Η στιγμή της αλήθειας!

 

aug3.jpg

 

ΚΑΤΑΜΕΤΡΗΣΗ ΠΟΝΤΩΝ:


Για κάθε ερώτηση, βάλτε σε κύκλο την απάντησή σας και μετρήστε το σύνολο των A, B, C και D. Στη συνέχεια διαβάστε το προφίλ που αντιστοιχεί σε εσάς.

 

augoustos-pinakas1.jpg

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ Α:   ΤΟ ΣΩΜΑ-ΕΧΘΡΟΣ

ayg4.jpg

-Και πάλι δεν έχω στήθος...

 

Η σχέση που έχετε με το σώμα σας μοιάζει κάπως ταραγμένη και δύσκολη. Το σώμα σας αντιπροσωπεύει περισσότερο για σας κάτι σαν δηλητηριασμένο δώρο, παρά ένα δώρο που σας αρέσει, και, έτσι, όταν αναφέρεστε σε αυτό χρησιμοποιείτε όρους όπως «βάσανο», «δυσφορία», «φόβος», ακόμα και «άγχος»… Προσπαθείτε να αποφύγετε το «ξύπνημά» του, μην τυχόν και… σας πάρει τον αέρα (ιδίως αν το κάνει με πολύ επιθετικό τρόπο…). Με δυο λόγια, φοβάστε μήπως εκδηλωθεί με τέτοιο τρόπο που να μην μπορείτε να διαχειριστείτε τα πολύ δυνατά συναισθήματα που θα σας κατακλύσουν. Έχοντας ένα μόνιμο άγχος μην τυχόν και προδώσει τις κρυφές σας πληγές, υιοθετείτε -άθελά σας πολλές φορές- μια εμμονική στάση, που στην περίπτωσή σας σημαίνει ότι παρακολουθείτε σχολαστικά τον παραμικρό πόνο, την πιο μηδαμινή δυσλειτουργία. Μάλιστα ορισμένοι μπορεί κάποιες φορές να φτάνουν στα όρια της υποχονδρίας, και ασυνείδητα να θεωρούν προτιμότερο το σώμα τους να εκφράζεται μέσα από διαχειρίσιμα προβλήματα παρά μέσα από ανομολόγητες λέξεις. Δίνετε, λοιπόν, την εντύπωση ότι δεν μπορείτε να δείτε το σώμα σας παρά μόνο κάτω από αυτό το αγχογόνο, ενοχλητικό και εχθρικό πρίσμα. Πρόκειται για έναν φορτικό ξένο.

Συχνά αυτή η στάση κρύβει μια έλλειψη ευχάριστων, γεμάτων ικανοποίηση, θετικών και απολαυστικών εμπειριών που αφορούν το σώμα, κυρίως κατά την παιδική ηλικία… Για να μπορεί το σώμα μας να ζει με θετικότητα, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να το αντιμετωπίζουμε σαν τόπο απόλαυσης, νιώθοντας απόλυτα ασφαλείς, και χωρίς να αφήνουμε την ενοχή να μας κατευθύνει! Είχατε συχνά την ευκαιρία να νιώσετε κάτι τέτοιο; Να ξέρετε πως δε θα απαλλαγείτε από το άγχος με το να προσπαθείτε να περιορίσετε και την παραμικρή σωματική σας έκφραση.

Μια συμβουλή: για να ζείτε το σώμα σας με μεγαλύτερη ελευθερία και να το αποδέχεστε σαν τον σύντροφο που προσπαθεί να γίνει, το καλύτερο θα ήταν να στραφείτε προς τις πιθανές ρίζες αυτού του επώδυνου βιώματος που δηλητηριάζει τη ζωή σας. Μη φοβάστε πια να το αφουγκραστείτε, να το αφήσετε να σας δείξει το μονοπάτι που οδηγεί στα συναισθήματα. Γιατί αυτά -αντίθετα με ό,τι πιστεύετε- δεν οδηγούν στην καταστροφή αλλά στη σωτηρία – μόνο, όμως, από τη στιγμή που τα αφήνουμε να υπάρχουν και τους δίνουμε, απλά, τον χώρο που τους αναλογεί..

____________________________________________

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ Β:  ΤΟ ΣΩΜΑ-ΒΙΤΡΙΝΑ

-Σταματήστε να νιώθετε την επιτακτική ανάγκη να είστε τέλειοι.

 

Το σώμα σας είστε εσείς! Είναι η βαθύτερη ταυτότητά σας, η διαφήμισή σας, και γι’ αυτόν το λόγο, θα πρέπει να το διατηρείτε σε όσο το δυνατόν καλύτερη κατάσταση. Ως μανιώδης των ασκήσεων για κοιλιακούς/γλουτιαίους, των ινστιτούτων αισθητικής και των μαθημάτων μυϊκής ενδυνάμωσης, και κάπως θύμα της μόδας, στόχος σας είναι να μετατρέψετε το σώμα σας σε τέλεια βιτρίνα του εαυτού σας. Βουτάτε με απόλαυση στον ωκεανό της αισθητικής (χειρουργικής, κάποιες φορές…) και των καλλυντικών, έτσι ώστε να είστε πάντα στις ομορφιές σας. Η λατρεία της ομορφιάς, της τελειότητας και της γοητείας είναι η βασική σας πεποίθηση, η οποία σας βοηθάει να ικανοποιήσετε την ανάγκη σας να αρέσετε: το σώμα σας είναι ο λόγος που θα σας αγαπήσουν οι άλλοι…

Όμως τι είναι αυτό που σας κάνει να θέλετε τόσο πολύ να αρέσετε στους άλλους; Να επιδιώκετε την τελειότητα, να είστε εμφανισιακά τέλειοι; Βεβαίως και έχετε το πλεονέκτημα να φροντίζετε τον εαυτό σας, να αναδεικνύετε τα δυνατά σημεία της εμφάνισής σας, και αυτό είναι μια πολύτιμη τέχνη! Όμως η στάση σας δεν είναι κάπως υπεραπλουστευτική; Το να εξαρτάτε τη σχέση με το σώμα σας αποκλειστικά από την αισθητική του πλευρά μπορεί κάλλιστα να σταθεί εμπόδιο στο να αναδείξετε τις υπόλοιπες δεξιότητές σας, που συχνά παραβλέπονται!

Πίσω από αυτό το κυνήγι της εξωτερικής ομορφιάς, συχνά βρίσκεται η ανάγκη να ανταποκριθούμε σε μία εικόνα, σχεδόν αρχετυπική, η οποία σε μεγάλο βαθμό επιβάλλεται από την κοινωνία, κυρίως μέσω της μόδας. Τελικά, αν το καλοσκεφτείτε, αυτό σημαίνει ότι εξαρτάσθε από κριτήρια (συνειδητά ή ασυνείδητα) που είναι σε ισχύ μια δεδομένη στιγμή, και κατά συνέπεια υποβαθμίζετε τα ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητας και της εμφάνισής σας, ό,τι συνιστά τη μοναδικότητά σας. Για κάποιους, κάτι τέτοιο μπορεί επίσης να δείχνει ότι βιώνετε τον εαυτό σας (σε ασυνείδητο επίπεδο κυρίως) ως αντικείμενο ικανοποίησης του άλλου, με την έννοια ότι πρέπει να είσαστε έτσι όπως αυτός ο άλλος θέλει (ή τουλάχιστον έτσι όπως νομίζετε ότι θέλει! Σκεφτείτε το λίγο…!),

Μια συμβουλή: γιατί να μην προσπαθήσετε να αποκτήσετε μια πιο ελεύθερη σχέση με το σώμα σας, επιτρέποντάς του πιο συχνά να είναι όπως είναι, χωρίς να θέλετε να το «χωρέσετε» σε μια εικόνα που, τηρουμένων των αναλογιών, δεν είναι η δική σας. Και ανακαλύψτε, επίσης, τα άλλα σας ατού… που σίγουρα είναι πολλά!

___________________________________________

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ C:  ΤΟ ΣΩΜΑ-ΦΙΛΟΣ

Φαίνεται ότι διατηρείτε μια σχέση αγάπης και σεβασμού με το σώμα σας! Το αντιμετωπίζετε σαν τον πιο πιστό σας σύντροφο, και γι’ αυτό ξέρετε πώς να το φροντίσετε, να το διατηρήσετε σε καλή κατάσταση, αλλά πάνω απ’ όλα: να το εξερευνήσετε.

Αυτό που σας αρέσει ιδιαίτερα είναι να το αφήνετε να σας οδηγεί στο μονοπάτι των συγκινήσεων και των συναισθημάτων, το οποίο αποτελεί για εσάς ένα από τα ωραιότερα μονοπάτια που οδηγούν στον εαυτό σας, στους άλλους και στον κόσμο. Προαισθάνεστε ότι το σώμα σας κρατάει ακόμα κρυμμένες πολλές μυστικές περιοχές που με χαρά περιμένετε να τις ανακαλύψετε, νιώθοντας ευτυχισμένοι που θα μπορέσετε έτσι να γνωρίσετε καλύτερα τον σύντροφο που θα είναι δίπλα σας σε κάθε βήμα καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της διαδρομής!

Νιώθετε, λοιπόν, τρυφερότητα, πραότητα, αλλά και δύναμη, στη σκέψη αυτού του σώματος που είναι το δικό σας. Το αποδέχεστε ακριβώς όπως είναι, χωρίς να επιδιώκετε ούτε να το αλλάξετε, αλλά ούτε και να το αφήσετε στην τύχη του. Αντιθέτως, γνωρίζετε να αξιοποιείτε τις ιδιαιτερότητες και ικανότητές σας, έτσι ώστε να αναδεικνύεστε. Ακόμα και όταν τυχαίνει καμιά φορά να κάνετε ακρότητες ή να βάλετε εμπόδια σε αυτή την καλή σχέση, έχετε επαρκώς αφομοιώσει τη σημασία ενός ευτυχισμένου σώματος, για να μην πέσετε σε παγίδες, όπως αυτή της εξάρτησης (αλκοόλ, βουλιμία κτλ.) ή του ρίσκου (επικίνδυνες συμπεριφορές, αθλήματα με υψηλό βαθμό επικινδυνότητας κτλ.).

Μια συμβουλή: όπως ισχύει και για άλλους, μπορείτε και εσείς να εμβαθύνετε σε αυτή την ανακάλυψη των κρυμμένων δυνατοτήτων του σώματός σας κάνοντας σωφρολογία*, ασκήσεις χαλάρωσης, τάντρα**, ή ακόμα και τάι τσι*** ή ακολουθώντας άλλες σωματικές πρακτικές… Άλλωστε, μια καλή φιλική σχέση πρέπει να τη φροντίζουμε, έτσι δεν είναι; Εκ των προτέρων, λοιπόν, έχοντας βιώσει πολλές θετικές και εποικοδομητικές εμπειρίες σε σχέση με το σώμα από τότε που ήσασταν παιδιά, αυτή η γεμάτη αγάπη και σεβασμό στάση σάς επιτρέπει με ηρεμία να προσχωρήσετε στην εξερεύνησή του, καθώς επίσης και στην εξερεύνηση του σώματος του άλλου…

Σας περιμένουν μεγάλες στιγμές χαράς και ευχάριστων αισθήσεων!

*επιστημονική σχολή που μελετά την ανθρώπινη συνείδηση και βασίζεται σε τεχνικές και μεθόδους που χρησιμοποιούν ως μέσο το σώμα. (Πηγή: www.sophrologie-info.com) [Σ.τ.Μ]

**ινδικό πνευματικό κίνημα που πρεσβεύει τη συνειδητοποίηση της θεμελιώδους ενότητας σώματος και πνεύματος σε σχέση με το σύμπαν, σε κάθε έκφανση της ζωής. (www.tantra-nature.com) [Σ.τ.Μ.]

***(tai chi και tai chi chuan) είδος άσκησης με ρίζες στην αρχαία Κίνα που συνδυάζει αναπνοή, οπτικοποίηση και σωματικές κινήσεις με στόχο την άσκηση ταυτόχρονα όλου του σώματος. Ξεκίνησε ως πολεμική τέχνη. (www.taichicoloradosprings.co [Σ.τ.Μ.]

____________________________________________________

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ D:   ΤΟ ΑΓΝΟΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ

Τι σχέση έχετε με το σώμα σας; Γιατί; Μπορούμε να έχουμε κάποια ιδιαίτερη σχέση μαζί του; Το σώμα σας είναι εδώ, σε κίνηση λιγότερο ή περισσότερο αποτελεσματική, και αυτό είναι όλο!

Όντως φαίνεται να αντιμετωπίζετε το σώμα σας σαν ένα όχημα που, για όσο μπορεί και κινείται, σας επιτρέπει να πηγαίνετε όπου θέλετε… Αλλά σε ό,τι αφορά τη φροντίδα του ή τις ανάγκες του που πρέπει να αφουγκράζεστε πού και πού, δηλώνετε απών/-ούσα! Ως οπαδός του «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν», δε λαμβάνετε κανένα ιδιαίτερο μήνυμα εκ μέρους του, παρά μόνο ότι παραμένει σε λειτουργία. Άλλωστε αυτό που επιθυμείτε και από εκείνο είναι να σας ξεχάσει, κυρίως με το να αποφεύγει να εκδηλώνει αδυναμία ή να σας καλεί σε βοήθεια!.. Υπάρχει, λοιπόν, κάτι σαν διχοτόμηση εντός σας: από τη μια μεριά εσείς και από την άλλη το σώμα σας…

Όμως, είστε σίγουροι πως έτσι πρέπει να λειτουργεί; Πιστεύετε πραγματικά ότι, πιέζοντάς το να προχωράει χωρίς να το υπολογίζετε, και οδηγώντας το συχνά στα όριά του μέσω διαφόρων επικίνδυνων συμπεριφορών, θα πετύχετε κάτι; Τι σας εμποδίζει να το θεωρείτε ως έναν αληθινό συνοδοιπόρο;

Μάλλον θα πρέπει να κάνετε μία ανασκόπηση των εμπειριών που αφορούν την αγάπη που δείχνετε στους άλλους, και, άρα, στον ίδιο τον εαυτό σας. Γιατί το να ακυρώνετε το σώμα σας σαν κάτι το ζωντανό, θα μπορούσε να κάνει κάποιον να σκεφτεί εξ αρχής ότι, για εσάς, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το να αγαπάτε τον άλλο και να του το δείχνετε. Κάτι τέτοιο, όμως, δε δείχνει περισσότερο ότι σας φοβίζει, ή, μάλλον, ότι δεν αισθάνεστε άξιοι να σας αγαπήσουν; Ασφαλώς και, πολλές φορές, προβάλλουμε πάνω στους άλλους αυτό που κάνουμε ασυνείδητα στον εαυτό μας. Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεστε το σώμα σας αντανακλά σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεστε στον εαυτό σας.

Μια συμβουλή: πάρτε, λοιπόν, τον χρόνο σας και σκεφτείτε τι σας εμποδίζει να αποκτήσετε μια αληθινή σχέση με τον άλλο, και μην ξεχνάτε ότι, όσο περισσότερο αγαπήσετε και φροντίσετε το σώμα σας, τόσο περισσότερο θα έχετε την ευκαιρία να διανύσετε μεγάλη απόσταση… Μην προσπεράσετε αυτή την υπέροχη συνάντηση, γιατί, αντίθετα με τους ανθρώπους -οι οποίοι περνούν και συχνά δίνουν μόνο μία ευκαιρία για συνάντηση-, το σώμα σας, με την πιστή του παρουσία, έχει συνεχώς την πόρτα του ανοιχτή για εσάς, προσφέροντάς σας πρόσβαση στο σύμπαν του… και άρα και στο δικό σας.

Anne Schwartzweber, Ψυχολόγος

-Σε ένα μήνα θα είμαι μια θεά!

 

Πηγή: Περιοδικό Psychologies (Τεύχος 18 – Ιούλιος-Αύγουστος 2012)

ΜετάφρασηΕπιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)

 

 

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!

 
Το να ανοίγεσαι στους άλλους είναι απόδειξη ευφυΐας Εκτύπωση E-mail

 1.jpg

 

Αλτρουισμός, συμπόνια, ευγένεια, συνεργασία: σχεδόν ποτέ μέχρι τώρα αυτές οι λέξεις δεν είχαν κατακλύσει τόσο τον δημόσιο χώρο μέσω των βιβλίων, των διαλέξεων ή ακόμα και των ερευνών στο πλαίσιο των νευροεπιστημών, της ψυχολογίας και της οικονομίας. Για τον βουδιστή μοναχό και μεταφραστή του Δαλάι-Λάμα Matthieu Ricard*, αυτή η «μόδα» αντανακλά μία πραγματική αλλαγή κουλτούρας. Αλλά και των ίδιων των ατόμων.

 

Psychologies: Γιατί, κατά τη γνώμη σας, παρατηρείται αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον για αξίες όπως η ευγένεια;

Matthieu Ricard: Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι η ενσυναίσθηση, ο αλτρουισμός, η συνεργασία, η ευγένεια είναι μέσα στη φύση μας. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούριο: ήδη ο Δαρβίνος έκανε λόγο για την ανάγκη αλληλοβοήθειας μεταξύ των ανθρώπων και των ζώων, και ο [οικονομολόγος και ηθικός φιλόσοφος] Άνταμ Σμιθ επέμενε στη σημασία της συνεργασίας στο πλαίσιο της οικονομίας. Μόνο στις αρχές τους 20ού αι. επιβλήθηκαν δογματικές απόψεις που αναιρούσαν αυτές τις ιδέες. Ο Φρόυντ δήλωσε ότι ο αλτρουισμός ήταν μια αντιστάθμιση της επιθυμίας να κάνουμε κακό στους άλλους, κάνοντας έτσι σαφές ότι ο εγωισμός ήταν ένδειξη ψυχικής υγείας. Από την άλλη μεριά, οικονομολόγοι υποστήριξαν ότι ο αλτρουισμός έβλαπτε την παραγωγικότητα, επιστήμονες όπως ο Ρίτσαρντ Ντόκινς έκαναν λόγο για το «εγωιστικό γονίδιο», και φιλόσοφοι, όπως η Άυν Ραντ, έπλεξαν το εγκώμιο της «αρετής του εγωισμού»… Στην ψυχολογία, οι μελέτες του Ντάνιελ Μπάτσον καταδεικνύουν ότι υπάρχει αληθινός αλτρουισμός. Στην οικονομία, ο Ερνστ Φερ αποδεικνύει την αναγκαιότητα του να λαμβάνουμε υπόψη αυτή την αξία στο πλαίσιο της επεξεργασίας οικονομικών μοντέλων… Υπάρχουν τόσες διαφορετικές τάσεις που συμβάλλουν στην αλλαγή της κουλτούρας μας.

Psychologies: Ναι, αλλά γιατί τώρα;

Matthieu Ricard: Επειδή με την παγκοσμιοποίηση έχουμε την αίσθηση ότι όλοι «βράζουμε στο ίδιο καζάνι». Αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι σε σχέση με το οικολογικό ζήτημα, σε σχέση με το άνοιγμα της «ψαλίδας» μεταξύ πλούσιων και φτωχών, και Βορρά-Νότου, δεν υπάρχει χώρος πια για ανταγωνισμούς, αλλά για συνεργασία. Αλλιώς, οδεύουμε όλοι προς τον όλεθρο. Και σε ατομικό επίπεδο, καταλαβαίνουμε ότι αυτός ο εγωισμός και ο ατομικισμός είναι η δυστυχία μας. Αυτά φταίνε για το αίσθημα μοναξιάς μας, τους ατέρμονους «μηρυκασμούς» μας, την κατάθλιψή μας…

Psychologies: Αλλά στην πράξη αυτό που επικρατεί είναι η απόρριψη και η επιθετικότητα…

Matthieu Ricard: Αυτό είναι που επικρατεί ή αυτό είναι που μας σοκάρει επειδή αντιβαίνει τη φύση μας; Βρίσκεστε στην άκρη του δρόμου, σας έχει σκάσει το λάστιχο και κανείς δε σταματά να σας βοηθήσει. Τι συμβαίνει; Έχετε αγανακτήσει! Αν κοινός παρονομαστής όλων των ανθρώπων ήταν ο εγωισμός, κάτι τέτοιο δε θα μας σόκαρε. Και δε θα νιώθαμε τόσο άσχημα έχοντας βιώσει κάτι αντίστοιχο.

 

2ioylios.jpg

 

Psychologies: Αλλά δεν αρκεί μόνο να θέλουμε να είμαστε ευγενικοί για να το πετύχουμε! Συχνά, οι εγωιστικές μας συμπεριφορές είναι «πιο δυνατές από εμάς» εξαιτίας ασυνείδητων θεμάτων…

Matthieu Ricard: Δεν μπορείτε να αρνείστε να τραβήξετε το χέρι σας από τη φωτιά και μετά να παραπονιέστε ότι καήκατε! Αν δεν έχετε κατανοήσει ότι ο εγωκεντρισμός σάς κάνει δυστυχείς, περάστε ένα Σαββατοκύριακο κάνοντάς τον πράξη και δείτε πώς θα αισθάνεστε την Κυριακή το βράδυ. Το επόμενο Σαββατοκύριακο, προσπαθήστε να κάνετε πράξη την ενσυναίσθηση και τον αλτρουισμό σας, και κάντε τη σύγκριση. Το να είσαστε «ανοιχτοί» και να νοιάζεστε τον άλλο σάς προσφέρει μια πραγματική ανακούφιση. Είναι μια ανάσα. Επειδή αυτό έχει άμεση σχέση με την πραγματικότητα: είμαστε όλοι αλληλοεξαρτώμενοι.

Psychologies: Δε δεχόσαστε ότι μπορεί να έχουμε εγωιστικές τάσεις;

Matthieu Ricard: Κάθε άλλο! Είμαι ένα κράμα σκιάς και φωτός· αλλά ποιες είναι οι επιπτώσεις της εγωιστικής μου συμπεριφοράς σε σχέση με την ευεξία μου, και, από την άλλη, ποιες οι επιπτώσεις της αλτρουιστικής μου συμπεριφοράς; Το μίσος και η ζήλια γρήγορα διογκώνονται, είναι ισχυρά συναισθήματα και δε χρειάζεται καν να τα καλλιεργήσουμε. Αντίθετα, χρειάζεται περισυλλογή για να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς του πόνου και της ευεξίας, καθώς και μια πνευματική εξάσκηση για να καλλιεργήσουμε τον αλτρουισμό.

 

3ioulios.jpg

Το πόσο ανοιχτές είναι η καρδιά και η νόησή μας μπορεί να φανεί από το πόσο μεγάλο κύκλο σχηματίζουμε γύρω από αυτό που αποκαλούμε «οικογένεια».
Μητέρα Τερέζα

Psychologies: Μιλάτε για τον διαλογισμό;

Matthieu Ricard: Ναι, αλλά όχι απαραίτητα με την ανατολίτικη ή πνευματική σημασία […]. Πρόκειται για μια διαδικασία περίσκεψης που περνά, π.χ., από την ανάπτυξη της συγκέντρωσης ή απόλυτης συνείδησης, από την αλτρουιστική αγάπη, ή ακόμα και από το ότι ξαναποκτούμε την επαφή μας με τους άλλους, ότι δεχόμαστε το «μη μόνιμο» και παράλληλα την αλληλεξάρτηση πραγμάτων και όντων.

Psychologies: Πιο συγκεκριμένα, τι θα μπορούσα να κάνω τις μέρες που θα ήθελα να δείχνω περισσότερη καλοσύνη στους δικούς μου ανθρώπους, και που, χωρίς να το θέλω, γίνομαι ανυπόφορη;

Matthieu Ricard: Αντί να σκεφτείτε για 30΄΄ «Μακάρι να ήμουν πιο ευγενική!», αναρωτηθείτε: «Είμαι, βέβαια, αδέξια, αλλά κατά βάθος δεν επιθυμώ ούτε εγώ η ίδια να υποφέρω, ούτε να κάνω τους άλλους να υποφέρουν. Όσο για εκείνον που με εκνευρίζει, κι εκείνος είναι αδέξιος και με τον εαυτό του και με τους άλλους, αλλά ούτε κι εκείνος ξυπνάει το πρωί με σκοπό να θέλει να κάνει τους άλλους να υποφέρουν. Αν αποδώσω αξία στην επιθυμία μου να είμαι ευτυχισμένος, τότε θα πρέπει να αποδώσω αξία και στη δική του επιθυμία». Είναι το πρώτο βήμα για να συνειδητοποιήσω ότι ως ανθρώπινο ον συνδέομαι με ένα άλλο ανθρώπινο ον, το οποίο οπωσδήποτε αξίζει τον σεβασμό. Στη συνέχεια θα πρέπει να καλλιεργήσουμε την αλτρουιστική αγάπη. Αρχίστε με κάποιον που αγαπάτε: το παιδί σας, τον γάτο σας, τον σύντροφό σας… Φέρτε τον στον νου σας και αφήστε να κατακλύσει το πνεύμα σας ένα κύμα αγάπης για κείνον. Επαναλάβετε αυτή την άσκηση για 20΄ κάθε μέρα. Μετά από ένα μήνα, θα έχετε αρχίσει να αλλάζετε και όταν βρεθείτε αντιμέτωπος με μια δύσκολη κατάσταση, αυτή η καινούρια δεξιότητα θα σας έρθει εύκολα στο μυαλό. Οι μελέτες πάνω στην πλαστικότητα των νευρώνων αναφέρουν δομικές και λειτουργικές τροποποιήσεις στον εγκέφαλο όσων κάνουν διαλογισμό: οχτώ εβδομάδες με τρεις μήνες αλτρουιστικού διαλογισμού μισή ώρα τη μέρα επιφέρουν ήδη σημαντικές αλλαγές, όπως π.χ. ως προς την εκδήλωση άγχους, την ανακύκλωση σκέψεων και την κατάθλιψη.

 

4ioulios.jpg

 

Psychologies: Σ’ έναν κόσμο που εκθειάζει τις αντίθετες αξίες, έχει σημασία το να γίνει κάποιος περισσότερο αλτρουιστής;

Matthieu Ricard: Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν πρόκειται οι κυβερνήσεις από τη μια μέρα στην άλλη να διακηρύξουν τη σημασία του να γίνουμε αλτρουιστές! Οι πολιτιστικές αλλαγές γίνονται πρώτα από τον λαό. Πιστεύω στο φαινόμενο «σταγόνες βροχής»: είναι μερικές στάλες πάνω σ’ ένα πεζοδρόμιο, στις οποίες προστίθενται κι άλλες και τελικά σχηματίζεται ένας νερόλακκος, και σύντομα όλο το πεζοδρόμιο είναι υγρό. Είναι οι ΜΚΟ**, οι άνθρωποι που διατηρούν κοινωνικούς δεσμούς, καθώς επίσης και κάποιοι πνευματικοί ταγοί που δημιουργούν σημεία καμπής. Και, εν συνεχεία, μπαίνει στο παιχνίδι και η φυσική μας τάση για μίμηση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αλλάζουν οι πολιτισμοί.

 

5ioulios.jpg

 

Psychologies: Παρ’ όλα αυτά, μπορεί ο άνθρωπος να γίνει καλύτερος;

Matthieu Ricard: Ο φιλόσοφος Αντρέ Κοντ-Σπονβίλ λέει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι καλύτερος από τον Αριστοτέλη και ότι μόνο οι κοινωνίες αλλάζουν. Με επιστημονικούς όρους, αυτό σημαίνει ότι ο Αριστοτέλης κι εμείς έχουμε τα ίδια γονίδια. Αυτό είναι αλήθεια: πρέπει να περάσουν 50.000 χρόνια για να αλλάξουν. Αλλά, χάρη στις εργασίες της επιγενετικής, γνωρίζουμε ότι, σε αυτό το σταθερό πλάνο, κάποια γονίδια εκφράζονται, άλλα όχι, και ότι αυτά που δεν εκφράστηκαν στη διάρκεια ολόκληρων γενεών μπορούν να το κάνουν ξαφνικά κάτω από την επίδραση μιας εξωγενούς διέγερσης. Αντίστοιχα, η πλαστικότητα των νευρώνων καταδεικνύει ότι η παθητική έκθεση σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον έχει αντίκτυπο πάνω στη μορφολογία τους εγκεφάλου μας. Δε θα είμαστε, λοιπόν, ίδιοι αν μεγαλώνουμε σε έναν πολιτισμό που εκθειάζει τον αλτρουισμό, ακόμα κι αν τα γονίδιά μας είναι ακριβώς ίδια με εκείνα του Αριστοτέλη, ο οποίος ήταν υπέρ της δουλείας! Ωστόσο, δεν πρέπει να περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος για να αλλάξουμε κι εμείς, Όπως λέει και ο Δαλάι-Λάμα: «Δεν μπορεί να υπάρξει εξωτερικός αφοπλισμός, αν δεν υπάρξει εσωτερικός αφοπλισμός».

* Βουδιστής μοναχός, Δρ. Γενετικής, Συγγραφέας, Μεταφραστής, Φωτογράφος
** Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις

Πηγή: www.psychologies.com

Μετάφραση – Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)
________________________________________________________________________
Σας προτείνουμε να παρακολουθήσετε την ομιλία του Matthieu Ricard με θέμα «Οι συνήθειες της ευτυχίας» στο παρακάτω link:
https://www.ted.com/talks/matthieu_ricard_on_the_habits_of_happiness?language=el
(με επιλογή υποτίτλων)

 
“BLUE WHALE CHALLENGE” Εκτύπωση E-mail

Θα πρέπει να μας ανησυχεί αυτό το διαδικτυακό παιχνίδι που ωθεί τους εφήβους στην αυτοκτονία;

1.jpg

«Η πρόκληση της μπλε φάλαινας»: η ποιητική ονομασία ενός διαδικτυακού ‘παιχνιδιού’ προκλήσεων με τραγικές συνέπειες. Ας επιχειρήσουμε μία προσέγγιση.

Εδώ και κάποιες εβδομάδες, αυτές οι τρεις λέξεις κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα: blue whale challenge. Για την «πρόκληση της μπλε φάλαινας» κάνουμε κυρίως εικασίες […]. Ξεκίνησε από τη Ρωσία, στο κοινωνικό δίκτυο VKontakte, το οποίο τυγχάνει να έχει τους περισσότερους Ρώσους, καθώς και Λευκορώσους, χρήστες. Τρεις άνδρες είναι οι «εμπνευστές» του «παιχνιδιού»: οι Philipp Liss, More Kitov et Philippe Boudeïkine, και η ονομασία του έχει να κάνει με τον θρύλο που θέλει οι φάλαινες που ξεβράζονται στις παραλίες να έχουν αυτοκτονικές τάσεις… Στην πράξη, όμως, η νοσηρότητα της πρόκλησης είναι εντελώς πραγματική: 50 μέρες με 50 διαφορετικές δοκιμασίες, που καλύπτουν ένα φάσμα που ξεκινά από την αυτοταπείνωση και φτάνει μέχρι την αυτοκτονία. Μήπως, όμως, ο θάνατος έχει γίνει το ύστατο μέσο για να προκαλέσει αυτή η γενιά των μονίμως συνδεδεμένων στο ίντερνετ έφηβων την προσοχή;

«Ο τελικός σκοπός; Να αποδείξουν ότι είναι ικανοί να βάλουν τέλος στη ζωή τους.»

«Ο έφηβος δέχεται την πρόκληση των 50 δοκιμασιών. Καθώς εξελίσσεται το παιχνίδι, οι δοκιμασίες γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες, και ο έφηβος καλείται να αποδείξει ότι δε φοβάται τον θάνατο. Η δοκιμασία της 50ής ημέρας είναι είτε να πέσει από μια στέγη είτε να πέσει στις γραμμές ενός τρένου», μας λέει η Justine Atlan, πρόεδρος του οργανισμού πρόληψης διαδικτυακών κινδύνων και προστασίας των παιδιών (e-Enfance). Όντας μία ελικοειδής πορεία θανάτου, απόλυτα προσαρμοσμένη στον τρόπο αλυσιδωτής μετάδοσης της πρόκλησης – τρόπο εκδημοκρατισμένο στα chat rooms και τις βιντεο-πλατφόρμες –, αυτό το φαινόμενο εκμεταλλεύεται τη σαγήνη που ασκεί η αυτοκαταστροφή στους εφήβους. Υπαγορευμένες από έναν «κηδεμόνα» ή «καθοδηγητή», οι δοκιμασίες έχουν όλες να κάνουν με το ίδιο μακάβριο φαντασιακό: οι έφηβοι καλούνται να αυτοακρωτηριάσουν τα χείλη τους, να σταματήσουν την επικοινωνία με κάποιον, να αυτοχαστουκιστούν, να χαρακώσουν τα χέρια και τα πόδια τους, να σχεδιάσουν –με αίμα– πάνω σε κάποιο σημείο του σώματός τους μία φάλαινα… Και, επιπλέον, πρέπει να φροντίσουν ώστε οι αποδείξεις με εικόνες να αναρτηθούν στο διαδίκτυο, με το hashtag #bluewhalechallenge.

 

2.jpg

 

[…] Το blue whale challenge είναι πάνω απ’ όλα μία ξεκάθαρη άσκηση πνευματικής χειραγώγησης, η οποία βασίζεται στη σχέση κυριαρχίας μεταξύ αυτών που δέχονται την πρόκληση και των «καθοδηγητών» τους – οι οποίοι έχουν τα υποψήφια θύματα του χεριού τους.

Ο πρώτος εξ αυτών των «καθοδηγητών», ο Philippe Boudeikeine, είναι ένα αγόρι 22 ετών που τον Νοέμβριο 2016 είχε συλληφθεί για προτροπή σε αυτοκτονία. Σύμφωνα με τις κατηγορίες, είχε ωθήσει τουλάχιστον 15 εφήβους στην αυτοκτονία μέσω του ρωσικού κοινωνικού δικτύου. Κατά την προανάκριση, δήλωσε με τον πιο φυσικό τρόπο ότι «είχ[ε] εξηγήσει σε κάποιους γιατί ήταν προτιμότερο να πεθάνουν. Τίποτα παραπάνω. Δική τους ήταν η απόφαση, κανείς δεν τους ανάγκασε». Το προφίλ του λέει πολλά για τις λεπτομέρειες του blue whale challenge: είναι φοιτητής ψυχολογίας. Ο τηλεοπτικός σταθμός France 3 Régions υπογραμμίζει ότι αυτού του είδους οι «καθοδηγητές», ανώνυμοι και πανταχού παρόντες στο δίκτυο VKontacte, είναι εκείνοι που πραγματικά κινούν τα νήματα: «Δίνουν οδηγίες σε καθημερινή βάση, απειλώντας ότι θα σκοτώσουν οι ίδιοι τους συμμετέχοντες που δε θα υπακούσουν […]. Αρκεί να πληκτρολογήσει κανείς‘Blue Whale’ και θα βρει δεκάδες υποψηφίους […]. Πέσαμε πάνω στην αγγελία ενός άντρα που διατεινόταν ότι είναι «κηδεμόνας». Αφού ρώτησε την ηλικία, το φύλο και τον τόπο κατοικίας μας […], μας απάντησε ότι θα μπορούσε να μας καθοδηγήσει στο παιχνίδι με την προϋπόθεση να του στείλουμε μια φωτογραφία μας και ένα βίντεο».

 

3.jpg

 

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η μπλε φάλαινα κατέκλυσε τον ωκεανό των κοινωνικο-ψηφιακών δικτύων. Εκμεταλλευόμενη την ενόρμηση θανάτου των υποψηφίων θυμάτων, διαδέχεται με τη σειρά της μια πληθώρα άλλων διαδικτυακών προκλήσεων, όπως, π.χ., εκείνη του «Neknomination*», που επιβάλλει στους εφήβους να καταναλώσουν μπροστά στην κάμερα όσο το δυνατόν περισσότερο αλκοόλ, πολλές φορές μέχρι λιποθυμίας. Ο υψηλός βαθμός επικινδυνότητας αυτού του «παιχνιδιού» μας θυμίζει και ένα ακόμα: το σατανικό «Fire challenge», ένα «ανόητο παιχνίδι φετίχ» των αμερικανών φοιτητών που τους έλκουν οι δυνατές συγκινήσεις… Ο στόχος είναι απλός: οι συμμετέχοντες καλούνται να περιλουστούν με εύφλεκτες ουσίες και μετά να βάλουν φωτιά. Τέλος, αυτή τους η επιθυμία να αποτραβηχτούν από τον κόσμο θυμίζει και το «Παιχνίδι των 72 ωρών», του οποίου στόχος είναι η εξαφάνιση του συμμετέχοντα για 2 ή 3 μέρες χωρίς να ειδοποιήσει τους οικείους του, προκειμένου να προκαλέσει την προσοχή.

[…] Το blue whale challenge καθιστά κοινότοπο τον διαδικτυακό εκφοβισμό […]. Όπως σημειώνει ο ψυχίατρος Frédéric Kochman, «Υπολογίζεται ότι το 10% των γυμνασιόπαιδων είναι θύματα μπούλινγκ […]. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ένα ισχυρό αντηχείο για τους νέους, με μηνύματα του τύπου: “Δε σου μένει παρά ν’ αυτοκτονήσεις! Στα τσακίδια!” Ο έφηβος βιώνει μια μαζική, απόλυτη ταπείνωση, και θέλει να πεθάνει».

 

4.jpg

Όμως, τις τελευταίες εβδομάδες, οι καλοπροαίρετοι χρήστες του διαδικτύου αποφάσισαν να αντιστρέψουν αυτή την «τυποποίηση» της αυτοκτονίας. Στη θέση της, προτείνουν το Pink Whale Challenge (=Πρόκληση της ροζ φάλαινας). Πρόκειται για μια αντίστροφη πρόκληση: η εποικοδομητική συμβουλή αντικαθιστά την αυτοκαταστροφή. Εδώ και κει, οι χρήστες του twitter δέχονται την «πρόκληση» να αρχίσουν χορτοφαγία, να ξαναβρούν τη ευχαρίστηση της προσφοράς και να χαίρονται καθημερινά τη ζωή τους. Το σλόγκαν «Να είστε ευτυχισμένοι» είναι μία πρόταση. Ούτε εντολή ούτε απειλή […].

 

Clément Arbrun
Δημοσιογράφος

*από την αγγλική έκφραση to neck one’s drink= πίνω το ποτό μου μονορούφι [Σ.τ.Μ]

______________________________________________________________

Πηγή: http://www.lesinrocks.com
Μετάφραση – Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)

 
ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ Εκτύπωση E-mail

«Το σώμα μου κάνει ό,τι του κατέβει»

-M. Achard-

 

«Κάθε είδος καταπίεσης προκαλεί μια εμπόλεμη κατάσταση»

-Simone de Beauvoir-

 

«Δεν πάει άλλο!» φωνάζει η Μυριέλ που, πιεσμένη από τις πολλές ευθύνες παραπονιέται για έναν επίμονο πόνο στην πλάτη.

Πόνος στο συκώτι, ημικρανία, ίλιγγοι, έκζεμα, μια αίσθηση «κόμπου στον λαιμό» ή ναυτία πριν από μια συνέντευξη για δουλειά ή ένα σημαντικό ραντεβού, δυσλειτουργία του παχέος εντέρου […]: πολλοί είναι οι σωματικοί πόνοι που ταλαιπωρούν τους περισσότερους από εμάς. Μερικές φορές έχουμε την εντύπωση ότι το βάρος που σηκώνουμε είναι τέτοιο, που ο μόνος τρόπος για να το εκφράσουμε είναι να περπατάμε σκυφτοί! Το σώμα που υποφέρει, συχνά μεταφέρει ένα μήνυμα. Όταν καταπιέζουμε τον θυμό μας, το σώμα μας θα το εκδηλώσει, π.χ. με μία οσφυαλγία (λουμπάγκο)· ή όταν είμαστε αγχωμένοι, στρεσαρισμένοι και μας είναι αδύνατο να βάλουμε σε λόγια τον φόβο μας, αυτός θα εκφραστεί μέσω μιας αλλεργίας, εμετών, ταχυπαλμίας ή με οποιοδήποτε άλλο μήνυμα. Όταν τα συναισθήματα γίνονται πιεστικά, τότε χάνουμε τον αυτοέλεγχό μας και το σώμα μας αντιδρά σε σημείο να αρρωστήσει.

Ένα απλό τρακ που νιώθουμε μπορεί να έχει επίπτωση στο σώμα. Το δέρμα, αυτό το σωματικό περίβλημα, σημείο συνάντησης του «μέσα» και του «έξω», είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος της συναισθηματικής έκφρασης. «Όταν αυτή δεν περνάει από το στόμα, θα πρέπει να περάσει από αλλού!» γράφει ο Γκρόντεκ – σύγχρονος του Φρόυντ – που θεωρείται πατέρας της ψυχοσωματικής ιατρικής και λεπτομερής καταγραφέας της γλώσσας του βιωμένου σώματος. Πεποίθησή του είναι ότι τα όργανά μας μιλάνε: ένας κοιλιακός πόνος είναι η σωματική εκδήλωση ενός αναπάντητου ερωτήματος. Ό,τι αποσιωπάται, καταστέλλεται, και θα εκφραστεί μέσα στο ίδιο το σώμα, το οποίο επιφορτίζεται να αντέξει όλες αυτές τις σιωπές. Κάποιες φορές, αυτό το σώμα μοιάζει με πραγματική φυλακή: επιβάλλει τέτοιο πόνο και αντανακλά με έντονο τρόπο τη βαθιά έλλειψη ικανοποίησης, η οποία δε γίνεται πάντοτε αντιληπτή από εμάς. Όταν η βασική του επιθυμία έχει «φιμωθεί», τότε το άτομο νοσεί. Κάθε ψυχική αστάθεια έχει αντίκτυπο στο ενδοκρινικό και νευροφυτικό σύστημα.

Στην Κίνα, το άτομο θεωρείται ότι αποτελεί μια λειτουργική μονάδα συνδεδεμένη με το σύμπαν. Η υγεία απορρέει από την ισορροπία ανάμεσα σε δύο πόλους: το Γινγκ και το Γιανγκ. Η ανατολική σκέψη (θιβετιανή, κινέζικη ή ινδική) προτείνει ένα δυναμικό και ενεργειακό μοντέλο του σώματος, και η ενεργειακή αποκατάσταση της ισορροπίας επιτυγχάνεται κυρίως με το να μάθουμε να αναπνέουμε σωστά. Ήδη, από πολύ μικρά, τα παιδιά στο σχολείο μαθαίνουν πώς να κινούνται με αρμονία.

[…] Η ασθένεια, όμως, θα πρέπει να είναι απαραίτητα το κόστος που θα πληρώσει κάποιος για να έχει το δικαίωμα να «πάρει μια ανάσα»;

Ο Καρλ Σιμοντόν μας εξηγεί ότι η ασθένεια εμπεριέχει πόνο και αγωνία, αλλά λύνει επίσης και πολλά προβλήματα στη ζωή των ανθρώπων. Δρα σαν ένα είδος «διευκολυντή», «αδειοδότη», δίνοντάς μας τη δυνατότητα να υιοθετήσουμε συμπεριφορές που ούτε θα διανοούμασταν υπό κανονικές συνθήκες. Η ασθένεια επιτρέπει την άρση της λογοκρισίας και αφήνει εκκρεμείς κάποιες συμπεριφορές. Το να νοσήσει κανείς γίνεται τότε ο μόνος αποδεκτός τρόπος να αποτινάξει από πάνω του το βάρος ορισμένων ευθυνών, και έτσι να φροντίσει χωρίς ενοχές τον εαυτό του.

Κάνοντας καλή χρήση του πόνου

«Το να υπερπηδάς συνεχώς εμπόδια προκαλεί πονοκεφάλους»

Η ασθένεια μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία για αναθεώρηση, ακόμα και για μια θετική αλλαγή. Για να ερευνήσουμε σε βάθος το σώμα μας, θα πρέπει να μάθουμε να ανοίγουμε τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα σε αυτό και τη συνείδησή μας. Φροντίζοντας περισσότερο το σώμα μας, θα μάθουμε ν’ αναγνωρίζουμε τις ενδείξεις έντασης ή κόπωσης και να τις αντιμετωπίζουμε.

Αποκτώ συνείδηση του σώματός μου σημαίνει παίρνω συχνά το δικαίωμα μιας συνάντησης μ’ εμένα τον ίδιο, κάνοντας απλά ένα ευχάριστο διάλειμμα για να χαλαρώσω.

Όταν, στη διάρκεια μιας ψυχοθεραπείας, βοηθάμε κάποιον να αποκτήσει επαφή με το σώμα του, καταφέρνει σιγά σιγά να κατανοήσει γιατί σφίγγει την κοιλιά του και έτσι, μπλοκάροντας την αναπνοή του, πνίγεται και έχει ταχυπαλμία, γιατί σφίγγει τα δόντια του, με αποτέλεσμα μια «κλειδωμένη» γνάθο που προκαλεί χρόνια ένταση και πόνο. Κάποιοι φτιάχνουν μια πραγματική «πανοπλία» προκειμένου ν’ αποφύγουν να νιώσουν θυμό ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα θα τους προκαλούσε ταραχή. Εξαιτίας αυτού του «περιβλήματος», δεν έχουν καμιά επαφή με το θυμικό τους. «Διατηρώ συνεχώς τον αυτοέλεγχό μου, για να μη νιώθω τίποτα. Φοβάμαι για το τι θα προκύψει αν αφεθώ», μας εξομολογείται η Κριστίν. Όσο περισσότερο άκαμπτο είναι το σώμα, τόσο λιγότερες αισθήσεις έχει, τόσο περισσότερο καταπιεσμένο είναι και τόσο περισσότερο θα θέλει να εκφραστεί.

Πώς να αποκωδικοποιήσουμε καλύτερα τα μηνύματα του σώματος

Ας δούμε ένα παράδειγμα προσεκτικής «ακρόασης» του σώματος:

Όποτε εκδηλώνεται ένας πόνος, απαραίτητο είναι να επιβάλλετε στον εαυτό σας ηρεμία. Χαλαρώστε όλους τους μυς σας και κάντε τις ακόλουθες ερωτήσεις: «Τι σημαίνει ο πόνος μου; Τι έχει να μου πει;».

Αφήστε τις απαντήσεις ν’ αναδυθούν. Δε θα γίνει αβίαστα κάτι τέτοιο. «Ακούστε» προσεκτικά τον εαυτό σας, σαν να προσπαθεί κάθε εκατοστό του σώματος και της σκέψης σας ν’ ακούσει κάτι. Με αυτόν τον τρόπο, κατανοώντας τι ακριβώς αισθάνεστε, θα εξελίξετε επίσης την επικοινωνία με το περιβάλλον σας. Για να το πετύχετε, όμως, αυτό, θα πρέπει πρώτα να αποκτήσετε βαθιά σχέση και αρμονία με τον εαυτό σας. […] Φροντίζοντας τον εαυτό μας, αποκτούμε καλύτερη σχέση με τους άλλους.

[…] Ας μάθουμε, π.χ., μέσω των 5 αισθήσεων ν’ ανακαλύπτουμε νέες πηγές ευχαρίστησης, όπως τη δημιουργικότητα, το φανταστικό κτλ. Έτσι, θα είμαστε πραγματικά συντονισμένοι με το σώμα μας, τα συναισθήματά μας, τη ζωή με όλη τη σημασία της.

Αν θέλουμε ν’ αποφύγουμε τον χείμαρρο των παρασιτικών σχέσεων που μας κατακλύζει, πρέπει να εξοικειωθούμε με την έννοια της εγρήγορσης σε σχέση με την εσωτερική μας κατάσταση, σε καθημερινή βάση, απλά παρατηρώντας προσεκτικά την αναπνοή μας, περνώντας χρόνο με τον εαυτό μας […], απολαμβάνοντας ένα νόστιμο φαγητό με πλήρη συνείδηση αυτού που γευόμαστε. Επικεντρώνομαι στον εαυτό μου αλλά και στον περιβάλλοντα χώρο: κοιτάζω γύρω μου, ακούω το τικ τακ του ρολογιού, επικοινωνώ με τη φύση […], είμαι παρών στη μουσική, στις δονήσεις της κτλ. Τόσες απλές τεχνικές, προσιτές σε όλους…

Michèle Freud (Ψυχοθεραπεύτρια)

Πηγή: www.michelefreud.com

Μετάφραση – Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)

 
Η βία θεραπεύεται; Εκτύπωση E-mail

Συνάντηση με τον Daniel Marcelli, ψυχίατρο παιδιών και εφήβων

Η βίαιη συμπεριφορά των παιδιών τυγχάνει μιας ολοένα αυξανόμενης παροχής ιατρικής περίθαλψης. Θα πρέπει όμως και να αποτελεί αντικείμενο μιας ψυχοπαιδαγωγικής προσέγγισης, μιας και τις περισσότερες φορές είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το οικογενειακό και περιβαλλοντικό πλαίσιο.

 

Ποιες θα λέγατε ότι είναι οι αιτίες της βίαιης συμπεριφοράς στα παιδιά;

 

Όταν μιλάμε για βίαιη συμπεριφορά στα παιδιά, μου έρχεται πάντα στο μυαλό αυτό το απόφθεγμα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Γερμανού δραματουργού του 20ού αι.: « Λένε ότι ένας ποταμός που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του είναι βίαιος, δε λένε όμως ποτέ τίποτα για τις όχθες που τον περιβάλλουν!» Οι όχθες συμβολίζουν, κατ’ εμέ, το σύνολο του εκπαιδευτικού και κοινωνικοπολιτισμικού πλαισίου μέσα στο οποίο αναπτύσσεται το παιδί.

Στο 50% των περιπτώσεων, θα έλεγα ότι ένα παιδί είναι βίαιο κατ’ αναλογία με τη βία που το ίδιο έχει υποστεί ή στην οποία έχει εκτεθεί. Διακρίνω δύο κύριες αιτίες: είτε το παιδί έχει υπάρξει το ίδιο θύμα βίας, είτε έχει γίνει μάρτυρας βίαιων πράξεων, π.χ. ο πατέρας του χτυπούσε τη μητέρα του ή και οι δύο γονείς του έδερναν τον αδελφό ή την αδελφή του. Το να γίνεσαι μάρτυρας μιας σκηνής βίας αποτελεί από μόνο του βία. Ομοίως, όταν ένα παιδί κάνει μια κουταμάρα και ο πατέρας του σηκώνει χέρι πάνω του, υπάρχει ο κίνδυνος το παιδί με τη σειρά του να σηκώσει χέρι πάνω σε κάποιον άλλο, μια δεδομένη στιγμή που θα βρεθεί αντιμέτωπο με μια δυσάρεστη για κείνο κατάσταση. Το παιδί αβίαστα θα αναπαράγει στο εξής τις πράξεις του γονιού του, που αποτελεί για κείνο κοινωνικό πρότυπο.

 

Πιστεύετε, αντίθετα, ότι ένα περιβάλλον υπερβολικά ελαστικό θα μπορούσε εξίσου να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά στο παιδί;..

Όντως, πιστεύω ότι και ένα παιδί που δεν του έχουν τεθεί όρια μέσα σε όλη αυτή την παντοδυναμία που νιώθει, θα μπορούσε εξίσου να γίνει βίαιο. Στο στάδιο της κινητικής έξαρσης, στην ηλικία που αρχίζει να περπατάει, το παιδί κατακλύζεται από την επιθυμία να ανακαλύψει και να κατακτήσει τον περιβάλλοντα χώρο. Θεωρεί ότι τα πάντα του ανήκουν, ότι όλα του οφείλονται, και έτσι εκδηλώνει ένα είδος βίας και ναρκισσισμού· είναι σαν να λέει: «Φύγε από δω που είμαι εγώ!» Στο μικρό παιδί αρέσει να εξερευνά, να αποσυναρμολογεί, να καταστρέφει, να σπάει. Παίρνει τα πράγματα των άλλων, βάζει τα χέρια μέσα στα μάτια τους, στα αυτιά τους, χωρίς να νοιάζεται για το τι νιώθουν οι άλλοι. Δεν πρόκειται βέβαια για καθαυτή βία, αλλά περισσότερο για εξερεύνηση.

Το ίδιο ισχύει και για το παιδί που διανύει το στοματικό στάδιο, κατά το οποίο βάζει τα πάντα στο στόμα του: τα παιχνίδια, τα χέρια, το πρόσωπο των άλλων. Πρόκειται για καθοριστική στιγμή της διαδικασίας της γνώσης που αποκτά για τον κόσμο. Αν ο ενήλικας εκφράσει με αποφασιστικότητα, ηρεμία και συνέπεια τη δυσαρέσκειά του, σαν να του λέει «όχι, δεν δαγκώνουμε τους άλλους», το παιδί των 8, 10, 12 μηνών θα κατανοήσει στο τέλος ότι απαγορεύεται να δαγκώνουμε. Αν, αντίθετα, ο ενήλικας βάλει τα γέλια με αυτή του τη συμπεριφορά, υπάρχει κίνδυνος το παιδί να μην κατανοήσει την απαγόρευση και να συνεχίσει να κάνει τα ίδια. Πάντως, όπως και να ‘χει, βάσει του κανόνα «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», αντενδείκνυται να δαγκώνουμε ένα παιδί που δαγκώνει, γιατί, έτσι, το παιδί θα μάθει να ανταπαντά με βία σε μια βίαιη συμπεριφορά.

Ορισμένα παιδιά είναι ιδιαιτέρως οξύθυμα, μη ανεκτικά στις απογοητεύσεις και επιθετικά, σε βαθμό που να γίνονται επικίνδυνα και για τον ίδιο τους τον εαυτό αλλά και για τους άλλους. Σήμερα μιλάμε για «εναντιωματική προκλητική διαταραχή». Αυτό οφείλεται σε παιδαγωγικούς ή ψυχολογικούς παράγοντες;

Η εναντιωματική προκλητική διαταραχή κάνει την εμφάνισή της όταν, κατά τη διάρκεια της πρώτης παιδικής ηλικίας, το παιδί αρχίζει να περπατάει και να προβάλλει αντίσταση. Από τη στιγμή που είναι σε θέση να μετακινείται μόνο του, δεν πηγαίνει πλέον το αντικείμενο προς το παιδί, αλλά το παιδί προς το αντικείμενο. Τότε είναι που οι γονείς αρχίζουν να του λένε «όχι», ενώ το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με όρια. Αν ο ενήλικας φροντίσει ώστε το αντικείμενο να ανταποκρίνεται στις δεξιότητες του παιδιού (αν το τοποθετήσει, π.χ., μέσα στο ντουλάπι), το παιδί θα βρεθεί αντιμέτωπο με όλο και λιγότερα όρια και θα συνεχίσει να έχει την αίσθηση της παντοδυναμίας. Έλα όμως που όταν μεγαλώσει, υπάρχει κίνδυνος να μην μπορεί να ανεχτεί τα όρια που θα του τεθούν. Το παιδί θα τα βιώσει σαν μια μορφή ακρωτηριασμού. Και, έτσι, θα αρχίσει να γίνεται αντιδραστικό και να έχει κρίσεις θυμού. Κατά τη γνώμη μου, αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή δεν είχε τεθεί από πριν ένα όριο ή επειδή τέθηκε με διφορούμενο τρόπο.

 

Παρατηρούνται ολοένα και περισσότερες βίαιες συμπεριφορές στα παιδιά;

Και ναι και όχι. Παρατηρούνται εκδηλώσεις βίας εδώ και πολύ καιρό στα παιδιά, παρά το ότι δεν ήταν ποτέ τόσο εκτεταμένες όσο είναι σήμερα. Πρόκειται για επιδημία; Σε δύο μόλις γενιές, μπορεί να έχει μεταβληθεί σε τέτοιο βαθμό ο εγκέφαλος των παιδιών; Δεν το νομίζω. Είμαι περισσότερο της άποψης ότι η βίαιη συμπεριφορά των παιδιών υπήρχε ανέκαθεν, αλλά σήμερα γίνεται πολύ λιγότερο ανεκτή. Η κοινωνία μας θεωρείται πιο κανονιστική και ενθαρρύνει, γι’ αυτόν το λόγο, τον αυτοέλεγχο. Έτσι, αυτό που παλαιότερα θεωρείτο φυσιολογικό, σήμερα μπορεί να θεωρηθεί βίαιο. Ας πάρουμε για παράδειγμα, σε μια σχολική αυλή, ένα παιδί που πετάει ένα πετραδάκι σε ένα άλλο. Σήμερα, θα χαρακτηρίζαμε βίαιη μια τέτοια συμπεριφορά, ενώ, κάποια χρόνια πριν, ενδεχομένως μια τέτοια πράξη να ήταν κάτι σύνηθες! Αντίστροφα, θεωρώ ότι είμαστε περισσότερο ανεκτικοί απ’ ό,τι παλαιότερα με τα παιδιά κάτω των 3 ετών.

Η παρουσία βίας στις ταινίες, στα βιντεοπαιχνίδια και σε άλλα μέσα ενημέρωσης έχει, κατά την άποψή σας, μερίδιο ευθύνης;

Φυσικά και η βία που προβάλλεται από τα μέσα ενημέρωσης εντείνει και τροφοδοτεί τη βία των παιδιών, τόσο ποσοτικά –αν λάβουμε υπόψη τις ώρες που περνάνε τα παιδιά βλέποντας ταινίες βίας– όσο και ποιοτικά, εφόσον το παιδί μένει μόνο του μπροστά από μία οθόνη, χωρίς την παρουσία ενός ενήλικα. Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί κινδυνεύει να αναπτύξει ένα είδος κορεσμού, καθώς και μία σύγχυση μεταξύ του πραγματικού και του εικονικού κόσμου. Παράλληλα, ας έχουμε κατά νου ότι σκηνές βίας και καταστροφής υπάρχουν στη λογοτεχνία από πολύ παλιά! Το να βιώνει ο θεατής αυτές τις πράξεις μέσω της τέχνης, του σινεμά ή της λογοτεχνίας, του επιτρέπει να ικανοποιεί τις καταστροφικές παρορμήσεις του και, έτσι, να μη γίνεται ο ίδιος καταστροφικός.

 

Τι είδους θεραπεία θα προτείνατε; Φαρμακευτική αγωγή, ψυχοπαιδαγωγική στήριξη ή μία τιμωρητική τακτική;

Αν θα έπρεπε να αποδοθεί στην ιατρική αυτή τη βία, το 120% των ανθρώπων θα έπρεπε να συμβουλευτούν έναν γιατρό! Φανταστείτε το έλλειμμα που θα δημιουργούσε κάτι τέτοιο στην Κοινωνική Ασφάλιση. Πραγματικά, οι καταστροφικές - για το ίδιο και για τους άλλους - τάσεις ενός ατόμου αποτελεί σύμπτωμα μη κοινωνικής προσαρμογής. Η αντιμετώπιση θα πρέπει να είναι κατά προτεραιότητα σχεσιακή, παιδαγωγική και πιθανόν δικαστική. Φαρμακευτική αγωγή θα πρέπει να χορηγείται κατ’ εξαίρεση και σε συνδυασμό με άλλες προσεγγίσεις. Η ψυχοπαιδαγωγική στήριξη του παιδιού αποδεικνύεται η πιο εύστοχη, πολύ περισσότερο από τις αρνητικές και καταναγκαστικές τιμωρίες, οι οποίες τελικά έχουν την τάση να εντείνουν την εκδήλωση βίαιης συμπεριφοράς. Οι ειδικοί θα πρέπει να πλαισιώνουν τους γονείς ως προς οτιδήποτε τους προβληματίζει, καθώς και ως προς την εκπαίδευση του παιδιού τους […].

_______________________________________________________

_____________________________________________

________________________________

 

Η ενσυναίσθηση: αντίδοτο κατά της βίας;

Πολλοί ερευνητές στον τομέα των νευροεπιστημών έχουν ασχοληθεί με αυτή την προβληματική της βίας στα παιδιά. Ο Allan Schore (γιατρός και ερευνητής στο τμήμα ψυχιατρικής και βιοσυμπεριφορικών επιστημών της Ιατρικής Σχολής του Λος Άντζελες) και η ομάδα του έχουν καταδείξει ότι όσο περισσότερο το παιδί μεγαλώνει σε ένα παιδαγωγικό πλαίσιο που το περιβάλλει με θαλπωρή, του παρέχει στήριξη και το οποίο διέπεται από ενσυναίσθηση, τόσο περισσότερο ωριμάζει και το μέρος του εγκεφάλου του που του επιτρέπει να έχει και το ίδιο ενσυναίσθηση και να ρυθμίζει τα συναισθήματά του. Αντίστροφα, όσο περισσότερο το περιβάλλον είναι τιμωρητικό απέναντι στο παιδί, τόσο λιγότερο ωριμάζει το μέρος του εγκεφάλου που αναφέραμε προηγουμένως. Αυτό το συμπέρασμα συμμερίζεται και η Nancy Eisenberg (ερευνήτρια και καθηγήτρια του τμήματος αναπτυξιακής ψυχολογίας του Παν/μίου της Αριζόνα), η οποία έχει αφιερώσει την καριέρα της στο ζήτημα και τα οφέλη της ενσυναίσθησης σε σχέση με τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Έχει παρατηρήσει ότι όσο περισσότερο επιθετικό και βίαιο είναι το παιδαγωγικό πλαίσιο, τόσο μεγαλύτερος κίνδυνος υπάρχει και το ίδιο το παιδί να αναπτύξει επιθετική και βίαιη συμπεριφορά.

Héloïse Junier

Ψυχολόγος και δημοσιογράφος

_______________________________________________________

_____________________________________________

________________________________

 

Πηγή: Περιοδικό Sciences Humaines (Τεύχος 291-Απρίλιος 2017)

Μετάφραση – Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)

 

 
«ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος»

Σελίδα 2 από 14

        

Online Επισκέπτες

Έχουμε 43 επισκέπτες συνδεδεμένους