Εσείς κάνατε LIKE στο Fan Page μας?

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ


«Χριστουγεννοφοβία» Εκτύπωση E-mail

dec1.jpg


Για κάποιους, τα Χριστούγεννα είναι εφιάλτης. Πάσχουν από «Χριστουγεννοφοβία». Πρόκειται για έναν νεολογισμό που περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τον φόβο απέναντι σε αυτό το τελετουργικό που λαμβάνει χώρα στο τέλος της χρονιάς […]. Ένας φόβος που για πολλούς μετατρέπεται σε πραγματικό άγχος. Ας δούμε πού οφείλεται και πώς μπορούμε να κάνουμε τις γιορτές των Χριστουγέννων πιο εύπεπτες…

«Βλέπω στον ύπνο μου τη νύχτα των Χριστουγέννων, μας λέει η Lenda, 41 ετών, καθηγήτρια. Κι αν δεν τους αρέσουν τα δώρα; Τι να μαγειρέψω για το δείπνο; Θα έρθουν τα πεθερικά μου; Και αν αρχίσει ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του; Τα Χριστούγεννα είναι εφιάλτης.» Η Lenda έχει «Χριστουγεννοφοβία». Για ορισμένους, εξηγεί ο Samuel Dock, κλινικός ψυχολόγος, «τα Χριστούγεννα είναι μία περίοδος τόσο χαρούμενη που παραδόξως μετατρέπεται σε πηγή θλίψης. Η μαγεία, ο θρησκευτικός χαρακτήρας, η χαρά αυτών των γιορτών έρχεται σε αντίστιξη με την «ανοστιά» της υπόλοιπης χρονιάς.» Μιλάμε μάλιστα για μία πραγματικά αγχογόνο περίοδο. «Αλλά για την πλειονότητα όσων πάσχουν από «Χριστουγεννοφοβία», αυτή η περίοδος είναι αγχογόνος πριν, κατά τη διάρκεια και μετά, συνεχίζει ο Samuel Dock. Δεν πρόκειται όμως για μία φοβία με την παθολογική σημασία του όρου, μιας και δεν παρατηρείται μία στρατηγική αποφυγής της κατάστασης.» Παρ’ όλα αυτά, οι γιορτές αυτές παραμένουν «δύσπεπτες» για κάποιους.

 

 dec2.jpg

Βρίσκομαι υπό πίεση
«Η όλη πίεση είναι πολύ δυνατή, υπογραμμίζει η ψυχαναλύτρια Juliette Allais. Απαιτεί μία επένδυση σε χρόνο, χρήμα, σκέψη, προετοιμασία, που πλήττει τον ναρκισσισμό μας («Θα τα καταφέρω;») και τις σχέσεις μας («Πώς θα με κρίνουν οι άλλοι;»)». Αν η αυτοπεποίθησή μας είναι ευάλωτη, η επιβεβλημένη επιτυχία, για την οποία δεχόμαστε πλύση εγκεφάλου και από τις διαφημίσεις και από τους οικείους μας, μας κάνει να μένουμε άγρυπνοι τις νύχτες. Και, έτσι, μας γίνεται πεποίθηση ότι με τα Χριστούγεννα δεν παίζουν… « Είναι το τελευταίο ιερό τελετουργικό της χρονιάς, σημειώνει ο Samuel Dock. Δεν μπορούμε να παρεκκλίνουμε […].» Να μποϊκοτάρουμε το ρεβεγιόν; «Η παράβαση είναι πολύ επικίνδυνη: θα αποδεικνύαμε έτσι τον κακό μας χαρακτήρα, θα μας αντιμετώπιζαν σχεδόν σαν αιρετικούς», απαντά η Juliette Allais.

Έχω πολλές εσωτερικές συγκρούσεις
Τα Χριστούγεννα αποτελούν, επίσης, αφορμή για διαδοχικές εσωτερικές συγκρούσεις, που είναι πηγή μεγάλης ενοχικότητας. «Αυτό το τελετουργικό του ανήκειν μάς επιτρέπει να επαναπροσδιορίσουμε σχέσεις, εξηγεί η ψυχαναλύτρια. Και μας καθησυχάζει, εφόσον έχουμε μία θέση και έναν ρόλο στο πλαίσιο μιας οικογένειας, και με αυτόν τον τρόπο υπάρχουμε.» Μόνο που η ατομικιστική κοινωνία μας εκθειάζει, αντίθετα, την αυτονομία και την ελευθερία. Πρώτη ψυχική σύγκρουση. Ο Samuel Dock αναφέρει και το ζήτημα της χρονικότητας. «Στις γιορτές πρέπει να κατεβάζουμε ταχύτητα, να παίρνουμε τον χρόνο μας και να ξέρουμε να περιμένουμε (τους καλεσμένους, την ιεροτελεστία, το γεύμα, τα δώρα). Έλα όμως που, όντας υπό πίεση όλη την υπόλοιπη χρονιά, έχουμε ξεχάσει να χαμηλώνουμε τους ρυθμούς.» Δεύτερη σύγκρουση. «Κι έπειτα, συνεχίζει ο ψυχολόγος, υπάρχει αυτή η διχοτόμηση μεταξύ της επιθυμίας του ατόμου, των προσδοκιών του, της ανάγκης του για σημασιοδότηση και του οδοστρωτήρα που είναι αυτές οι γιορτές.» Δίνουμε τα δώρα μας, δοκιμάζουμε τα χριστουγεννιάτικα γλυκά. Αλλά… προς τι όλα αυτά, αναρωτιόμαστε; Τρίτη σύγκρουση.

 

 dec3.jpg

Πρέπει να παίξω το παιχνίδι
Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις είναι η περίσταση εκείνη κατά την οποία «βάζουμε τα καλά μας». Σύμφωνα με τον ψυχολόγο, πρόκειται για επιβεβλημένη ανακωχή: «Δε θίγουμε θέματα που προκαλούν θυμό και πιεζόμαστε για να χαμογελάσουμε ή για να είμαστε ευχάριστοι στους άλλους. Όλο αυτό προκαλεί ένα προφανές αίσθημα ανικανοποίητου. Για το καλό της ομάδας, φροντίζουμε να καταπιέσουμε επίπονα συναισθήματα.» Δείχνε χαρούμενος και τσιμουδιά! « Η “γιορτή των παιδιών” μας κάνει να υιοθετούμε ακριβώς μία παιδική συμπεριφορά: υποδυόμαστε έναν ρόλο (εκείνου που ασχολείται με τα πάντα, που δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα) και έτσι δεν είμαστε πια ο εαυτός μας», τονίζει η Juliette Allais. Αυτό το πισωγύρισμα μας αποσταθεροποιεί, αφού προδίδουμε τον ενήλικα που είμαστε. Και αν επιχειρούσαμε να δείξουμε αυτόν τον ενήλικο εαυτό μας στις 25 του ερχόμενου Δεκεμβρίου;

 

dec4.jpg

 

Πώς να το χειριστούμε;

Αλλάξτε συνήθειες
Η ψυχαναλύτρια Juliette Allais προτείνει να βάλουμε λίγη ελαφρότητα στη ζωή μας, να τολμήσουμε να αλλάξουμε τις συνήθειές μας. «Δεν είσαστε υποχρεωμένοι να συμμορφωθείτε με το τελετουργικό. Δεν πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου. Αναρωτηθείτε τι θα σας πρόσφερε πραγματική χαρά τη νέα χρονιά: ένα ταξίδι; μία θεατρική παράσταση;» Αυτό που έχει σημασία είναι να ξαναδώσετε νόημα σε αυτές τις γιορτές, αποφεύγοντας τον καταναλωτισμό. Είναι μία καλή ευκαιρία να (ξανα)φτιάξετε σχέσεις που να σας προσφέρουν ευχαρίστηση.

Μιλήστε γι’ αυτό από πριν
Ο ψυχολόγος Samuel Dock μας προτείνει να έχουμε μία προσωπική συνάντηση με καθέναν από τους συγγενείς πριν τη γιορτινή μέρα. «Αυτές οι λιγότερο επίσημες συναντήσεις αφαιρούν αυτή την αίσθηση του ανοίκειου». Μας συνιστά, επίσης, να τολμήσουμε να μιλήσουμε, έτσι ώστε να αποφύγουμε τυχόν απογοητεύσεις στη διάρκεια των γιορτών. «Αν δεν εγκρίνετε τις απόψεις του θείου Γιώργου, πείτε του ότι, κατά τη γνώμη σας, το γιορτινό τραπέζι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να τις εκθέσει».

Κάντε την αυτοκριτική σας
«Τα Χριστούγεννα σας κάνουν να αναρωτιέστε σχετικά με τις σχέσεις που διατηρείτε με την οικογένειά σας, υποστηρίζει η Juliette Allais. Νιώθετε ελεύθεροι και αυτόνομοι; Ή εγκλωβισμένοι σε αυτά που επιτάσσουν οι οικείοι σας;» Μερικές συνεδρίες με έναν ψυχολόγο μπορούν να σας βοηθήσουν να κατανοήσετε τι σας συμβαίνει. «Και, επιπλέον, να αναλύσετε ό,τι έχει δομηθεί με όρους οικογενειακής δυναμικής, προσθέτει ο Samuel Dock. Ορισμένοι αναλαμβάνουν τον ρόλο του “παιδιού-θεραπευτή”, που είναι υπεύθυνο για την ισορροπία και την αρμονία της ομάδας.» Επάνω τους ασκείται μία μεγάλη πίεση, που σκόπιμο είναι να τη βγάλουν από πάνω τους και να τη μοιραστούν με κάποιον.

 

 dec5.jpg

Η λύση του Matthieu, 35 ετών
«Με την καθοδήγηση του ψυχολόγου μου, τα Χριστούγεννα του 2013, είπα «όχι»! Δεν ήμουν καλά, υπήρχε τρομερή πίεση στο γραφείο, και πολλά προβλήματα με τη σχέση μου. Πάνω απ’ όλα είχα εξαντληθεί σωματικά. Ήταν κάτι δύσκολο, αλλά αποφάσισα να φύγω τρεις μέρες μόνος μου, σε ένα μικρό καταφύγιο στο βουνό […]. Έτσι, για να δω. Να δω πώς θα αντιδρούσε η οικογένειά μου. Να δω, επίσης, τι μου συνέβαινε. Ε, λοιπόν, εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν ιδιαίτερα εποικοδομητικά. Οι οικείοι μου κατάλαβαν τελικά ότι δεν ήμουν πια εκείνο το μικρό αγοράκι-πρότυπο, που έχει πάντα επιτυχίες. Και εγώ αποδέχτηκα τελικά να αφήσω στην άκρη την τελειομανία μου και να με φροντίσω.»

 

Σύνταξη: Aurore Aimelet (Δημοσιογράφος)

Πηγή: www.psychologies.com
Μετάφραση – Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)
__________________________________________________________________________

ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!

dec6.jpg

 
Πώς πρέπει να αντιμετωπίζει κάποιος την ανεργία όταν έχει οικογένεια Εκτύπωση E-mail

 

novv1.jpg

Πώς μπορεί να νιώθει κανείς καλός γονιός όταν είναι άνεργος; Το να χάνει κάποιος τη δουλειά του επιφέρει καίριο πλήγμα στην αυτοεκτίμηση του, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν μπορεί να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά του και να τα βοηθήσει να δομήσουν την προσωπικότητά τους.

Μπορεί να είναι κανείς άνεργος και παρ’ όλα αυτά καλός γονιός;
Το ερώτημα μοιάζει παράλογο. Κι όμως, σήμερα, χιλιάδες άνδρες και γυναίκες αναρωτιούνται. Κάθε μέρα. Και στην πλειονότητά τους -ασυνείδητα τουλάχιστον- απαντούν αρνητικά. Όντως, η ανεργία, ιδιαίτερα όταν είναι μακροχρόνια, οδηγεί εκείνον ή εκείνη που την υφίσταται να θεωρεί ότι την αξίζει. Παράλληλα, όμως, μειώνει και την αυτοπεποίθηση που το άτομο θα μπορούσε να έχει για τις ικανότητές του ως γονέα.
Τι καταλογίζουν στον εαυτό τους όλοι αυτοί οι άνδρες και όλες αυτές οι γυναίκες που έχασαν τη δουλειά τους; Τα πάντα. Δηλ. οτιδήποτε μπορεί κανείς να προσάψει στον εαυτό του όταν νιώθει υποτιμημένος. Κατ’ αρχήν κατηγορούν τον εαυτό τους ότι είναι κακοί σύντροφοι, επειδή ο άλλος δεν μπορεί πια να βασίζεται στον μισθό τους, και κατά συνέπεια ούτε και στους ίδιους ως άτομα. Πρόκειται για μια εικασία που ανοίγει την πόρτα στην αμφιβολία: πώς μπορώ να είμαι σίγουρος ότι μετράω για τον άλλο, όταν ο άλλος δεν μπορεί να βασιστεί πάνω μου; Ομοίως, έχουν την αίσθηση ότι μόνο κακοί γονείς μπορούν να είναι. Τους κατατρέχει ο φόβος πως, έχοντας αποκλειστεί από τον εργασιακό τομέα, δε θα μπορούν να ανταποκριθούν σε οποιονδήποτε άλλο τομέα της ζωής τους: ούτε στις απαιτήσεις των παιδιών τους, τα οποία – όπως οι ίδιοι πιστεύουν – θα τους συγκρίνουν με τους γονείς των φίλων τους και θα τους κρίνουν σίγουρα κατώτερους, αλλά ούτε και στον παιδαγωγικό τους ρόλο. Δεν είναι καθόλου εύκολο να επιτρέπεις στον εαυτό σου να έχει την εξουσία, όταν, βασανισμένος από την ενοχή ότι δεν καταφέρνεις να βγεις από την ανεργία, φαντάζεσαι το παιδί σου να σου λέει με παρρησία: «Πώς μπορείς να απαιτείς το οτιδήποτε, όταν δεν είσαι ικανός να βρεις δουλειά;».

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ

 nov2.jpg


Και έτσι, σιγά σιγά, με ύπουλο τρόπο, ένα συναίσθημα ντροπής εγκαθίσταται μέσα τους. Και αυτή η ντροπή διεισδύει στη σχέση που έχουν με τα παιδιά τους, μιας και, προβάλλοντάς τη σε εκείνα, τους την αποδίδουν και από εκείνη τη στιγμή και μετά είναι πεπεισμένοι ότι τη βλέπουν στα μάτια τους, ιδίως όταν πρέπει να τους αρνηθούν κάτι. Και αυτό συμβαίνει επειδή ο γονιός που, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα θεωρούσε θεμιτό το να πει «όχι», σε περίοδο ανεργίας αυτόματα θα σκεφτεί ότι το παιδί του θα νομίσει ότι ο λόγος που του αρνείται κάτι είναι μόνο οικονομικός: «Ο μπαμπάς μου δεν έχει την οικονομική δυνατότητα…» Δε θεωρεί, λοιπόν, ότι πληροί τον ρόλο του ως γονέα, αλλά ότι ο ίδιος είναι ένας γονιός αδύναμος και, κυρίως, άδικα απογοητευτικός. Να όμως που αυτό το συναίσθημα, την περίοδο που διανύουμε, τον κάνει ιδιαίτερα ευάλωτο. Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό, θα πρέπει να ανοίξουμε μία παρένθεση σχετικά με το τι εντύπωση έχουν οι γονείς σήμερα για το τι σημαίνει παιδική ηλικία και διαπαιδαγώγηση. Αντιμέτωποι με τον βίαιο χαρακτήρα μιας οικονομικής κρίσης, την οποία πιστεύουν ότι αργά ή γρήγορα δε θα μπορέσουν να την αποφύγουν, προσπαθούν απεγνωσμένα να φανταστούν μία περιοχή όπου η κρίση δε θα μπορούσε να πλησιάσει, έναν προστατευμένο θύλακο: την παιδική ηλικία των παιδιών τους.

Η ΕΞΙΔΑΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Λίγο λίγο, όπως άλλοι υψώνουν φράγματα κόντρα στη θάλασσα, εκείνοι υψώνουν φράγματα ανάμεσα στα παιδιά τους και τον κόσμο. Και φροντίζουν αυτά να είναι όσο γίνεται πιο ανθεκτικά. Ποια είναι αυτά τα όρια; «Μικρός είναι ακόμα, έχει καιρό…»· και αυτή η πολύ ακριβή μάρκα δημητριακών ή αυτό το παιχνίδι που ζητάει; «Σιγά το πράγμα! Θα του τα πάρουμε!» Η ιδέα και μόνο ότι το παιδί τους θα ένιωθε ότι στερείται κάτι που θέλει, θυμίζοντάς τους τις δικές τους ματαιώσεις –είτε επιβεβαιωμένες είτε όχι-, είναι κάτι δυσβάσταχτο για εκείνους. Και έτσι υποκύπτουν. Ερήμην όμηροι της αντίληψης περί εξιδανικευμένης παιδικής ηλικίας, η οποία μοιάζει με ένα βασίλειο, πρίγκιπας του οποίου είναι το παιδί, και οι γονείς του εκείνοι που προσπαθούν να του ικανοποιήσουν όλες του τις ανάγκες. Πρόκειται για μία απατηλή αντίληψη, για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα επειδή, αν θεωρήσουμε ότι μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία είναι αναμφίβολα για το ανθρώπινο ον ένα ανεκτίμητο εφόδιο, αυτή η ευτυχία δεν κατακτάται με απανωτά δώρα και κάθε είδους υλικά αγαθά. Ακριβώς το αντίθετο. Ένα παιδί που βλέπει να ικανοποιούνται όλες του οι επιθυμίες με το που τις εκφράζει, δεν είναι ποτέ ένα ευτυχισμένο παιδί. Όπως ακριβώς το μωρό που το μπουκώνουμε με τροφή δε γνωρίζει πια τι σημαίνει πείνα (την πείνα «του» και την ευχαρίστηση να την ικανοποιεί), έτσι και το παιδί του οποίου καλύπτουμε όλες τις ανάγκες καταλήγει να στερείται τον πλούτο που κρύβεται στην δυνατότητα να επιθυμεί και να ονειρεύεται αυτό που επιθυμεί. Η ταχυπαλμία που προκαλεί πάντα η ελπίδα, του είναι απαγορευμένη, αφού η επιθυμία προϋποθέτει την έλλειψη.


nov3.jpg


Αυτό το παιδί δεν είναι ευτυχισμένο επειδή, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ζει, φορτωμένο με δώρα, μέσα στην απογοήτευση. «Αφού μου προσφέρουν τόσα, σκέφτεται, εφόσον οι γονείς μου (που ξέρουν τα πάντα) θεωρούν ότι όσα μου έχουν ήδη προσφέρει δεν είναι αρκετά, τότε αυτό σημαίνει ότι ακριβώς επειδή δεν αρκούν, δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένο μόνο με αυτά». Το παιδί, άρα, δε μαθαίνει να πιστεύει στον εαυτό του, ούτε σε όσα έχει, ούτε σε όσα είναι («έχω μόνο ένα κουτί Lego, αυτό είναι αλήθεια, αλλά τι μπορώ να επινοήσω και να δημιουργήσω με αυτό;»). Συνηθίζει σε μία ατέρμονη αναμονή: ενός αντικειμένου, χάρη στο οποίο θα μπορούσε επιτέλους να βρει χαρά, και αφού αυτή δεν έρχεται, περιμένει επ’ αόριστον να του τη φέρει το επόμενο αντικείμενο που θα του προσφέρουν. Όπως ακριβώς αργότερα στη ζωή του θα περιμένει ίσως τον επόμενο εραστή ή την επόμενη ερωμένη… Η ευτυχία θα μετατίθεται πάντα για αργότερα…
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο αυτή η αντίληψη περί παιδικής ηλικίας είναι λάθος, έγκειται στο ότι, αν [η παιδική ηλικία] πρέπει – ή μάλλον θα έπρεπε – πάντα να συνοδεύεται με την έννοια της χαράς της ζωής στο παρόν, πρέπει κυρίως να συνοδεύεται από αυτή στο μέλλον. Και αυτό γιατί [η παιδική ηλικία] αποτελεί για το παιδί μία περίοδο οικοδόμησης. Ο χρήσιμος για το παιδί του γονιός δεν είναι, λοιπόν, εκείνος που, προκειμένου να του φτιάξει μία ονειρεμένη παιδική ηλικία, μεταμορφώνεται κάθε πρωί σε Άη-Βασίλη. Είναι εκείνος που το βοηθάει να καλλιεργήσει, να αναπτύξει πρώτα μέσα του τις δεξιότητες που θα χρειαστεί για να βρει αργότερα τη θέση του στον κόσμο και να είναι ευτυχισμένος μέσα σε αυτόν.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ

 nov4.jpg

Ο πραγματικός κόσμος, όμως, δεν είναι γεμάτος λούτρινα αρκουδάκια. Δεν επιβιώνει κανείς σε αυτόν με χάδια και δωράκια. Ο πραγματικός κόσμος έχει κανόνες που πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε. Αυτό ισχύει για όλους και είναι κάτι δύσκολο σε μόνιμη βάση. Δεν παίρνουμε πάντα αυτό που επιθυμούμε με τη μαγική παρέμβαση μιας μαμάς-νεράιδας ή ενός μπαμπά-ξωτικού. Αυτό που θέλουμε να αποκτήσουμε πρέπει να το κερδίσουμε. Κάτι τέτοιο απαιτεί πάντα δουλειά και προσπάθεια, και ό,τι κι αν κάνουμε, δε θα μπορέσουμε ποτέ να έχουμε όλα όσα επιθυμούμε. Όπως επίσης, ποτέ δε θα μπορέσουμε, όποιοι κι αν είμαστε, να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αφού υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν πολλές πράξεις που θα μας προκαλούσαν ευχαρίστηση.
Ο πραγματικός κόσμος δεν είναι εκείνος της ονειροφαντασίας. Το παιδί πρέπει να το μάθει αυτό, προκειμένου να μη γίνει δυστυχισμένο μεγαλώνοντας, και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το μάθει μόνο του. Άρα, πλούσιοι ή μη, άνεργοι ή μη, όλοι οι γονείς έχουν την ίδια υποχρέωση: να μάθουν στο παιδί τους – με τα λόγια, αλλά κυρίως με τις πράξεις – να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα. Πράγμα το οποίο προϋποθέτει να του επιβάλλουν κάποια πράγματα και να του απαγορεύουν κάποια άλλα. Και μάλιστα να του αρνούνται, ακόμα κι αν έχουν τα μέσα να του το παρέχουν – κυρίως τότε – το «επιπλέον» υλικό αγαθό: αυτό δηλ. που, σαν πραγματικά δηλητηριασμένο δώρο, θα υπήρχε ο κίνδυνος να το κρατήσει καθηλωμένο μέσα στην ψευδαίσθηση ότι μπορεί να έχει ό,τι επιθυμεί.

ΤΑ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΟΡΙΑ

Συνεπώς, σε ό,τι αφορά τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους και την εξοικείωσή τους με την πραγματικότητα, οι άνεργοι γονείς –αντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολύ συχνά – είναι ισότιμοι με τους γονείς που έχουν την τύχη να δουλεύουν. Έχουν όμως να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένες δυσκολίες: η πραγματικότητα την οποία πρέπει να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αντιμετωπίσουν είναι δύσκολη και περικλείει κινδύνους για την ανάπτυξη τους ως άτομα, τους οποίους θα πρέπει να γνωρίζουν για να τους αποφεύγουν. Η ανεργία και η έλλειψη χρημάτων που αυτή επιφέρει μπορούν πρώτα απ’ όλα να αλλοιώσουν τη σχέση που έχουν τα παιδιά τους με την έννοια «όρια».

 

nov5.jpg

Όταν οι γονείς δίνουν στο παιδί τους να καταλάβει ότι αφού πήρε ήδη ένα πακέτο καραμέλες δε θα πάρει και δεύτερο, του μαθαίνουν να αποδέχεται το γεγονός ότι δεν μπορεί να ικανοποιούνται όλες του οι επιθυμίες: μπορεί να πάρει ένα μέρος αλλά όχι το σύνολο. Επίπονο αλλά σωτήριο μάθημα. Αντίθετα, όταν, λόγω ανέχειας – μέσα στην οποία ζουν π.χ. χιλιάδες μονογονεϊκές οικογένειες –, υπάρχει δυνατότητα μόνο για τα απολύτως απαραίτητα (και αυτό όχι πάντα…), όταν κάθε μικρή απόλαυση είναι απαγορευτική, όταν ένα γιαούρτι με γεύση φράουλα ή ένα κομμάτι σοκολάτα αποτελούν απρόσιτες πολυτέλειες, το παιδί δε μαθαίνει να αποδέχεται τα όρια. Αυτό που μαθαίνει, αναγκαστικά και βεβιασμένα, είναι να υποτάσσεται σε μία μόνιμη στέρηση. Στέρηση η οποία, για το ίδιο, αποτελεί μια μορφή βίας. Αυτή η βία παραποιεί την κατανόησή του σχετικά με την ίδια την έννοια του ορίου, μιας και καταδικασμένο στο «τίποτα», τι μπορεί να ονειρεύεται; Τι άλλο από «όλα» (χωρίς όρια, όπως ακριβώς και η στέρηση που βιώνει), που είναι το επακόλουθο του «τίποτα». «Όλα» που, ανάμεσα σε άλλες συνέπειες, μπορεί να το οδηγήσει να θεωρήσει αργότερα στη ζωή του (όπως, παραδόξως, συμβαίνει και με το υπερικανοποιημένο παιδί) ότι, ό,τι και να του προσφέρει η ζωή, ποτέ δε θα είναι αρκετό. Αλλά αυτή η βία μπορεί να διαστρεβλώσει και την αντίληψη που θα έχει για τον τρόπο που λειτουργεί η κοινωνία. Πράγματι, κάποιοι άλλοι έχουν περισσότερα από εκείνο. Αυτό το ξέρει καλά. Έτσι, ελλείψει εξηγήσεων, μπορεί να φανταστεί την κοινωνία, το κράτος με τη μορφή ενός άδικου τυράννου που, όπως τον ευχαριστεί, δίνει στους μεν και στερεί από τους δε.

ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΗΘΕΙ

Αντιμέτωπο με την ανεργία των γονιών του, το παιδί κινδυνεύει επίσης να μπει […] σε μία θέση που δεν είναι η δική του. Νιώθοντας την αγωνία τους, μπορεί να καταλήξει, προκειμένου να τους βοηθήσει, να τους πάρει υπό την προστασία του… Πράγμα απατηλό – κάτι όμως που το ίδιο αγνοεί –, το οποίο κινητοποιεί μια ενέργεια που χρειάζεται για τον εαυτό του. Και αυτή η κατάσταση το κάνει να παραμένει σε μια θέση παντοδυναμίας, που το εμποδίζει όμως να αναπτύξει τις πραγματικές του ικανότητες. Μπορεί, βεβαίως, και να χρησιμοποιήσει την απόγνωσή τους, προκειμένου να ασκήσει επιρροή πάνω τους. «Ποτέ δεν αγοράζεις ό,τι χρειάζεται!», ‘πέταξε’ έτσι ένα πρωί στον άνεργο πατέρα του ένα κοριτσάκι 4 χρόνων, έξαλλο που δεν θα έτρωγε την αγαπημένη του μάρκα δημητριακών. Μαχαιριά στην καρδιά γι’ αυτόν τον άνδρα, αλλά «παρεκτροπή» για το παιδί που ο πατέρας του έπρεπε να το επαναφέρει στη θέση του και σε επαφή με την πραγματικότητα.

nov6.jpg

Τίποτα… Ακόμα τίποτα…

Αν όμως εντοπιστούν αυτοί οι κίνδυνοι, οι γονείς μπορούν να τους αντιμετωπίσουν κατανοώντας ότι, εκτός από την οικονομική κρίση, έχουν δύο μείζονες εχθρούς. Ο πρώτος είναι η ενοχή, εξαιτίας της οποίας αποκτούν μία κακή αυτοεικόνα που τους στερεί το αίσθημα της εξουσίας τους ως γονέων, το οποίο έχουν ανάγκη για να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους. Να σημειώσουμε, δε, σε αυτό το σημείο ότι αυτό το αίσθημα ενοχής οδηγεί τους γονείς, σε γενικές γραμμές, να θεωρούν τα παιδιά πολύ πιο δυστυχισμένα απ’ ό,τι πραγματικά είναι. Ο δεύτερος εχθρός τους είναι η σιωπή, επειδή αναγκάζει το παιδί να επινοήσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που το ίδιο δεν τολμά να θέσει – απαντήσεις που, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ασύγκριτα χειρότερες απ’ ό,τι θα ήταν στην πραγματικότητα…
Δύσκολο να αντιδράσει ένας αγχωμένος και κακόκεφος γονέας απέναντι σε όλα αυτά; Αλήθεια είναι. Δεν είναι εύκολο αλλά ούτε και ακατόρθωτο. Και πάνω απ’ όλα είναι ωφέλιμο – και για τον ίδιο. Κι αυτό γιατί, σε περίοδο ανεργίας, όπως και σε περίοδο πολέμου, το να αντιστέκεσαι σου δίνει τη δυνατότητα, όχι μόνο να μην υφίστασαι παθητικά ό,τι συμβαίνει, αλλά και να διατηρείς μια αυτοεικόνα που σε βοηθάει να μην καταρρεύσεις. Το να βιώνεις την ανεργία είναι μία μάχη. Μία μάχη που πρέπει να κερδηθεί στην πραγματική ζωή, αλλά και μέσα στο κεφάλι μας. Και αυτό δεν το λέμε όσο συχνά θα έπρεπε.

 nov7.jpg

 

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΕΚΦΡΑΣΟΥΜΕ

Όταν κάποιος χάνει τη δουλειά του, δε σημαίνει ότι δεν έκανε καλή δουλειά ή ότι έκανε ανοησίες. Δεν απολύεται κάποιος, σαν να παίρνει αποβολή από το σχολείο. Πρέπει να εξηγήσουμε με απλά λόγια τι σημαίνει «οικονομία», «αγορά εργασίας» και το ότι, σε κάποιες περιόδους, δεν υπάρχουν αρκετοί πόροι για όλους. Πρόκειται για πληροφορίες που τα παιδιά θα έπρεπε πάντα να παίρνουν από το σχολείο και οι οποίες θα τα γλύτωναν σε μεγάλο βαθμό από την ντροπή και τον πόνο.
Δε θα πρέπει να κρύβουμε τις ανησυχίες μας από το παιδί. Το παιδί τις διαισθάνεται και ανησυχεί και εκείνο. Είναι πραγματική αυτή η ανησυχία, αφού το να χάνεις τη δουλειά σου αποτελεί σοβαρό πρόβλημα. Αλλά οι ενήλικες ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν. Επιπλέον, υπάρχουν επιδόματα, τα οποία – πρέπει να το διευκρινίσουμε αυτό – δεν προέρχονται από τη φιλανθρωπία του κόσμου, αλλά από τις εισφορές που οι ίδιοι έχουν καταβάλει. Άρα η κατάσταση μπορεί να είναι σοβαρή, αλλά δεν είναι απελπιστική, και κυρίως είναι προσωρινή.

Επινοήστε εκ νέου την καθημερινότητα. Είναι σημαντικό για το παιδί να αισθάνεται ότι, ακόμα κι αν η ανεργία είναι ένα μείζον θέμα που προκαλεί ανησυχία, δεν οδηγεί στην απονέκρωση της χαράς της ζωής. Γιορτάζει η γιαγιάκα και δεν μπορούμε να της ετοιμάσουμε το γεύμα που επιθυμούμε; Αυτό δε μας εμποδίζει να στρώσουμε το ροζ υφασμάτινο τραπεζομάντηλο -που είναι πολύ πιο όμορφο από το μουσαμαδένιο-, να της φτιάξουμε όμορφες ζωγραφιές, και πάνω απ’ όλα να συζητήσουμε, να γελάσουμε, να δείξουμε ο ένας στον άλλο αγάπη…

 nov8.jpg

Claude Halmos
Ψυχαναλύτρια

________________________________________________________________

Πηγή: www.psychologies.com
Μετάφραση – Επεμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)

 
ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ Εκτύπωση E-mail

Οδηγός ενημέρωσης και προστασίας

Τι είναι η παιδοφιλία και ποιος είναι παιδόφιλος;

Παιδόφιλοι είναι οι έφηβοι* (αγόρια και κορίτσια) και οι ενήλικες (άνδρες και γυναίκες) που έλκονται σεξουαλικά από παιδιά που βρίσκονται μέχρι και πριν την εφηβεία.

Ορισμένοι παιδόφιλοι έλκονται μόνο από κορίτσια, άλλοι μόνο από αγόρια, και άλλοι πάλι είτε από παιδιά είτε από εφήβους είτε από ενήλικες.

Η παιδοφιλία εντοπίζεται ανά την υφήλιο, σε όλα τα περιβάλλοντα, ανεξαρτήτως οικονομικού και μορφωτικού επιπέδου ή θρησκείας.

Κανείς δεν επιλέγει να γίνει παιδόφιλος και η πλειονότητα των παιδόφιλων δεν προβαίνει ποτέ σε κακοποίηση κάποιου παιδιού.

Κανένας δεν είναι υπεύθυνος για τις φαντασιώσεις του, είναι όμως υπεύθυνος για τις χειρονομίες και τις πράξεις του. Οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη εμπλέκει παιδιά απαγορεύεται: απαγορεύεται να λέει κάποιος σε ένα παιδί ότι είναι ερωτευμένος μαζί του, να του λέει ερωτόλογα, να του δείχνει πορνογραφικές εικόνες ή τα γεννητικά του όργανα ή να ζητάει απ’ το παιδί να του δείξει τα δικά του, να το κοιτάει όταν αυτό γδύνεται, να το χαϊδεύει, να αγγίζει τα γεννητικά του όργανα, τα οπίσθια και το στήθος, να το παίρνει στα γόνατά του ενώ βρίσκεται σε στύση, και άρα να του επιβάλλει τη δική του σεξουαλική επιθυμία…

Θεωρείται η κοινωνία μας, που ερωτικοποιεί τα παιδιά, παιδοφιλική;

Η κοινωνία μας δε θα έπρεπε ούτε να ερωτικοποιεί τα παιδιά (καλλιστεία, σέξι ρούχα ή μακιγιάζ για μικρά κορίτσια κτλ.) ούτε και να «παιδικοποιεί» τους ενήλικες (προεφηβικοί σωματότυποι, απουσία τριχοφυΐας κτλ.).

Απαλείφοντας τις διαφορές μεταξύ των γενεών, η κοινωνία μας εμποδίζει παιδιά και ενήλικες να έχουν τη θέση που τους αναλογεί, και αυτό προκαλεί μία σοβαρή σύγχυση που συχνά είναι η γενεσιουργός αιτία των σεξουαλικών επιθέσεων με θύματα παιδιά.

Ένα κοριτσάκι που έχει ντυθεί σαν σέξι γυναίκα προκαλεί στον καθένα μια δυσφορία. Αν προκαλέσει σεξουαλική διέγερση, αυτό θα πρέπει να προβληματίσει: έχετε πάντα κατά νου ότι το μόνο που προσπαθεί να κάνει αυτό το κοριτσάκι είναι να μιμηθεί τους μεγαλύτερους, αλλά παραμένει παιδί. Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει σεξουαλική πρόθεση ή πρόσκληση εκ μέρους του στον τρόπο που ντύνεται ή συμπεριφέρεται.

Τι σημαίνει «σεξουαλική κακοποίηση»;

Από τη στιγμή που κάποιος επιβάλλει τη σεξουαλική του επιθυμία σε κάποιον άλλο, τότε μιλάμε για κακοποίηση. Σε όλα τα είδη κακοποίησης, υπάρχει πάντα κατάχρηση εξουσίας και συχνά κατάχρηση εμπιστοσύνης, αφού ο δράστης συχνά επιτίθεται σε κάποιον πιο ευάλωτο από εκείνον.

Το παιδί δεν είναι σε θέση να δώσει τη συγκατάθεσή του για μία σεξουαλική σχέση, αφού δε γνωρίζει ακόμα τι σημαίνει κάτι τέτοιο – και δεν πρέπει να το γνωρίζει.

Το να εξαναγκάσει κάποιος ένα παιδί σε μια σεξουαλική δραστηριότητα, ακόμα και όταν αυτό γίνεται με το προκάλυμμα του παιχνιδιού, σημαίνει ότι μετατρέπει αυτό το παιδί σε αντικείμενο της ικανοποίησης της δικής του ενήλικης (!) ή εφηβικής επιθυμίας, και κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο.

Μπορεί κάλλιστα κάποιος να διαπράξει σεξουαλική κακοποίηση χωρίς σωματική επαφή (μέσω παρενόχλησης, grooming, επιδειξιμανίας κτλ.) ή με σωματική επαφή (φιλιά, χάδια, θωπείες, συνουσία κτλ.). Σε όλες τις περιπτώσεις πρόκειται για σεξουαλική κακοποίηση.

Ποιοι είναι οι δράστες;

Πρόκειται για ψυχικά διαταραγμένους άνδρες ή γυναίκες που αισθάνονται συχνά ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τις σεξουαλικές ορμές τους. Συνήθως, αισθάνονται πιο άνετα με τα παιδιά απ’ ό,τι με τους ανθρώπους της ηλικίας τους.

Ο σαδιστής, ο διεστραμμένος, ο χειριστικός και υπολογιστικός δράστης που φανταζόμαστε συχνά, είναι μια πολύ σπάνια περίπτωση. Η μεγάλη πλειονότητα των παιδόφιλων δραστών είναι άτομα τρυφερά και περιποιητικά, που αγαπάνε πραγματικά τα παιδιά. Συχνά, εξάλλου, τυγχάνουν της εκτίμησης και των παιδιών και των γονέων τους, αφού εμπνέουν εμπιστοσύνη.

Έρευνες που έχουν γίνει γύρω από το θέμα καταδεικνύουν ότι:

-         1 στους 4 δράστες είναι έφηβος κάτω των 18 ετών.

-         1 στους 2 δράστες είναι μέλος της οικογένειας του παιδιού.

-         το 90% των δραστών ανήκουν στο στενό περιβάλλον του παιδιού (σχολείο, εξωσχολική δραστηριότητα, γείτονας, οικογενειακός φίλος, φροντιστής κτλ.)

-         τουλάχιστον το 1/3 των παιδόφιλων δραστών έχουν υπάρξει οι ίδιοι θύματα σεξουαλικής επίθεσης στην παιδική τους ηλικία. Δεν μπόρεσαν ποτέ να μιλήσουν γι’ αυτό και να λάβουν μια ενδεδειγμένη θεραπεία.

-         στους κατά συρροήν παιδόφιλους δράστες, η πρώτη επίθεση έλαβε χώρα κατά την εφηβεία, αλλά δεν τους επιβλήθηκε τότε καμία ποινή, αλλά ούτε και ακολούθησαν κάποια θεραπεία. Οι έρευνες δείχνουν ότι μόνο ο συνδυασμός ποινικής καταδίκης και θεραπείας μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο υποτροπής.

Ποια είναι τα θύματα;

Όλα τα παιδιά μπορούν να πέσουν θύματα κάποιου παιδόφιλου.

Παρ’ όλα αυτά, εκείνα που έχουν αφομοιώσει καλά την έννοια των απαγορεύσεων και των κανόνων που αφορούν το σώμα τους ως κάτι εντελώς προσωπικό είναι πιο πιθανό να αναγνωρίσουν ευκολότερα τον δράστη, να έχουν το θάρρος να του πουν «όχι» και να μιλήσουν αμέσως μετά από μία επίθεση ή απόπειρα.

Τα μοναχικά ή απροστάτευτα παιδιά, εκείνα που δεν έχουν σημεία αναφοράς στις σχέσεις τους με τους άλλους ή που δεν έχουν αφομοιώσει τους κανόνες που αφορούν την ιδιωτικότητα του σώματος (π.χ. όταν πρόκειται για οικογένειες με αιμομικτικές τάσεις (βλ. παρακάτω)), είναι ο βασικός στόχος των παιδεραστών.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις μιας σεξουαλικής κακοποίησης στο παιδί;

Πέρα από τις αυτονόητες σωματικές κακώσεις και βλάβες που μπορούν να προκληθούν μετά από βιασμό, το παιδί κινδυνεύει από πολλαπλά ψυχολογικά επακόλουθα, όπως: αίσθημα ενοχής και ντροπής, φόβο, αγωνία, θυμό, απώλεια αυτοπεποίθησης, κατάθλιψη, κρίσεις άγχους, χρόνιοι πόνοι, κοινωνική απομόνωση, καχυποψία απέναντι σε όλους τους εφήβους και/ή ενήλικες, δυσκολίες στις μετέπειτα συναισθηματικές και ερωτικές τους σχέσεις, διαταραχές της μνήμης, της συγκέντρωσης, του ύπνου, του έλεγχου σφιγκτήρων, της πρόσληψης τροφής…

Μία σεξουαλική επίθεση μπορεί επίσης να οδηγήσει το παιδί σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές: απόπειρα αυτοκτονίας, αυτοακρωτηριασμός, ανορεξία/βουλιμία, εκπόρνευση, παραβατικότητα, ακραίες συμπεριφορές, εθισμός στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά, στα φάρμακα, στην πορνογραφία…

Μπορούμε να φιλάμε ένα παιδί στο στόμα;

Καλό είναι να αποφεύγουμε να φιλάμε στο στόμα ένα παιδί, μιας και κάτι τέτοιο αφορά όσους έχουν ερωτική σχέση. Το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι οι έφηβοι και οι ενήλικες που έρχονται σε επαφή μαζί του (συμπεριλαμβανομένων και των γονιών του) δεν είναι ερωτικοί του σύντροφοι!

Τι είναι η οικογένεια με αιμομικτικές τάσεις;

Πρόκειται για μια οικογένεια με συγκεχυμένα όρια όσον αφορά τις γενιές, τον ζωτικό χώρο και τους ρόλους των μελών της, και στην οποία δεν υπάρχει επαρκής σεβασμός για την ιδιωτικότητα του σώματος του άλλου. Έτσι, τα παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις διαφορές μεταξύ μικρών και μεγάλων. Υπάρχει σε αυτές τις οικογένειες μια περιρρέουσα αιμομικτική ατμόσφαιρα χωρίς, παρ’ όλα αυτά, πέρασμα στην αιμομικτική πράξη καθεαυτή.

Σε μια τέτοια οικογένεια, η ιδιωτικότητα του σώματος του παιδιού δεν αποτελεί αντικείμενο σεβασμού: το φιλάνε στο στόμα, κάνουν μπάνιο ή ντους μαζί του, το αφήνουν να κοιμάται στο κρεβάτι μαζί με τους γονείς ή με μεγαλύτερους… Η πόρτα της τουαλέτας και των υπνοδωματίων δεν κλείνουν ποτέ, ή π.χ. μπορεί κάποιος να μπαίνει ελεύθερα στο λουτρό όσο κάποιος άλλος κάνει μπάνιο… Σπάνια μπορεί κάποιος να έχει προσωπικά αντικείμενα: ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιεί, χωρίς να ρωτήσει, τα πράγματα του άλλου…

Αυτή η σύγχυση μπορεί να εκθέσει το παιδί σε σκηνές που δεν μπορεί να διαχειριστεί από μόνο του: γύμνια των ενηλίκων, σεξουαλικότητα των γονιών, πορνογραφία… Η ηλικία του παιδιού δε γίνεται σεβαστή και δεν έχει τα σωστά σημεία αναφοράς στις σχέσεις του με τους άλλους. Υπάρχει, λοιπόν, ο κίνδυνος να μην μπορεί να αναγνωρίσει τη σεξουαλική προσέγγιση που επιχειρεί ένας ενήλικας απέναντί του, και έτσι να μην μπορεί να προστατέψει τον εαυτό του και, στη συνέχεια, να μιλήσει.

Μπορεί ένα παιδί να νιώσει σεξουαλική επιθυμία και απόλαυση;

Η σεξουαλικότητα των παιδιών διαφέρει πολύ από τη σεξουαλικότητα των ενηλίκων, και αυτά τα δύο δε θα πρέπει να συγχέονται και να συναντώνται…

Κατά την ανάπτυξή του, το παιδί ανακαλύπτει το σώμα και το φύλο του, και αντλεί ευχαρίστηση εξερευνώντας και αγγίζοντάς το. Αυτή η φυσιολογική διαδικασία πρέπει να γίνεται όταν το παιδί είναι μόνο του, στον προσωπικό του χώρο. Ένα παιδί δε θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να παρακινείται, να εξαναγκάζεται, να καθοδηγείται ή να γίνεται αντικείμενο παρατήρησης κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ακόμα και με τρόπο γλυκό και τρυφερό…. Ο ενήλικας ή ο έφηβος που προβαίνει σε μία τέτοια πράξη, διαπράττει πολύ σοβαρή σεξουαλική κακοποίηση, επιβλαβή για τη φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού.

Ένα παιδί μπορεί να επιθυμεί μια σεξουαλική σχέση;

Ένα παιδί δεν μπορεί ΠΟΤΕ να επιθυμεί μία σεξουαλική σχέση, επειδή ακόμα δε διαθέτει τις ψυχολογικές και σωματικές δυνατότητες για να βιώσει με πλήρη συνείδηση και επίγνωση μία σεξουαλική εμπειρία. Σε περίπτωση που πει σε έναν έφηβο ή ενήλικα ότι επιθυμεί κάτι τέτοιο ή δεν τολμήσει να πει «όχι», θα το κάνει μόνο για να τον ευχαριστήσει. Σε καμιά περίπτωση, όμως, δε μιλάμε για επιθυμία του παιδιού.

Πώς πρέπει να αντιδράσουμε μπροστά σε ένα παιδί που προκαλεί σεξουαλικά έναν μεγαλύτερο;

Ένα παιδί μπορεί να έχει αναστατωθεί εξαιτίας κάποιας σκηνής που βίωσε, είδε ή άκουσε, και να προκαλεί έναν έφηβο ή ενήλικα ρωτώντας τον, αγγίζοντάς τον ή ζητώντας του να το αγγίξει σε απόκρυφα σημεία του σώματός του. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί αίτημα για σεξουαλική σχέση εκ μέρους του παιδιού, αλλά είναι μόνο μία ανάγκη του να μάθει ή να επιβεβαιώσει τι του επιτρέπεται και τι του απαγορεύεται. Έτσι, λοιπόν, ο έφηβος και ο ενήλικας πρέπει οπωσδήποτε να θέσει όρια, να υπενθυμίσει απαγορεύσεις και να προστατέψει το παιδί από κάτι οδυνηρό για εκείνο.

 

Πώς να ευαισθητοποιήσουμε ένα παιδί απέναντι στους κινδύνους της σεξουαλικής κακοποίησης;

Ένα παιδί θα πρέπει να είναι σε θέση να χρησιμοποιεί τους όρους που αναφέρονται στα μέρη του σώματός του, συμπεριλαμβανομένων των γεννητικών οργάνων: το πέος, το αιδοίο, τα οπίσθια κτλ., με λέξεις που δε φοβάται να προφέρει μπροστά στους ενήλικες. Αυτές οι λέξεις δεν πρέπει να θεωρούνται «βρόμικες», ξεδιάντροπες ή αυθάδεις. Το παιδί πρέπει να μάθει να αναγνωρίζει ποιες περιοχές του σώματός του είναι εντελώς προσωπικές, έτσι ώστε να τις σέβεται τόσο στο δικό του σώμα, όσο και στο σώμα των άλλων.

Το παιδί πρέπει να γνωρίζει ότι μπορεί να μιλήσει στους μεγάλους και ότι οι μεγάλοι είναι διαθέσιμοι να το ακούσουν, και ότι έχει το δικαίωμα να αρνηθεί – ακόμα και σ΄ εσάς τους ίδιους – οποιαδήποτε χειρονομία του προκαλεί πόνο ή φόβο. Πρέπει να μπορεί να εκφράσει τη θλίψη ή τη δυσφορία που αισθάνεται.

Πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν ένα παιδί έχει πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης;

Κάποιες ενδείξεις είναι οι εξής:

  • εκχυμώσεις, πόνος και πληγές στα γεννητικά όργανα, τον πρωκτό και σε άλλα μέρη του σώματός του
  • φλεγμονές στα γεννητικά όργανα και τη στοματική κοιλότητα και επαναλαμβανόμενες ουρολοιμώξεις
  • σημαντική αύξηση/μείωση του σωματικού βάρους
  • στα μεγαλύτερα παιδιά, διατροφικές διαταραχές, σημάδια αυτοακρωτηριασμού και σκαριφισμού, κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών

Κάποιες αλλαγές στη συμπεριφορά που θα πρέπει να σας ανησυχήσουν είναι οι εξής:

  • απομονώνεται, δε σας λέει πια πώς περνάει τη μέρα του και τι κάνει, χάνει το ενδιαφέρον του για τα πράγματα που συνήθως του άρεσαν
  • φοβάται, αρνείται να βγαίνει μόνο του
  • η σχολική του επίδοση πέφτει
  • αντιδρά απέναντι στα χάδια, στη σωματική εγγύτητα
  • αρνείται να γδυθεί μπροστά σε έναν ενήλικα για να κάνει μπάνιο, μπροστά στον γιατρό, ή στην παραλία/πισίνα
  • έχει άγχος, είναι νευρικό, κλαίει και εκνευρίζεται συχνά, παλινδρομεί στη συμπεριφορά του, φέρεται και μιλάει σαν μωρό, πιπιλάει το δάχτυλό του, «βρέχει» το κρεβάτι του.
  • έχει χάσει την όρεξή του για φαγητό, έχει αϋπνία, φοβάται να κοιμηθεί, έχει επαναλαμβανόμενους εφιάλτες
  • δείχνει αφύσικο ενδιαφέρον για τη σεξουαλικότητα: συζητάει για σεξουαλικά θέματα που κανονικά στην ηλικία του δε θα έπρεπε να γνωρίζει, μιμείται σεξουαλικά παιχνίδια, αυνανίζεται ή μιμείται σεξουαλικούς θορύβους ενώ βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, οι ζωγραφιές του έχουν αντίστοιχο περιεχόμενο, υιοθετεί όλο και περισσότερο μια προκλητική συμπεριφορά
  • γίνεται επιθετικό με τους οικείους του

Τι να κάνουμε σε περίπτωση που ένα παιδί έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά;

 

Καταρχήν, διατηρήστε την ψυχραιμία σας.

Πιστέψτε όσα σας λέει το παιδί και βοηθήστε το να εκφραστεί με τον τρόπο που μπορεί, χωρίς να προσθέτετε δικές σας λέξεις και χωρίς να αφήσετε τις ανησυχίες σας, τη φαντασία σας και τις γνώσεις σας γύρω από τη σεξουαλικότητα να σας κατακλύσουν. Συνοδεύστε το στις αρμόδιες υπηρεσίες, έτσι ώστε να το αναλάβουν ειδικοί.

Αφήστε τους αρμόδιους δικαστικούς να ανακρίνουν τον φερόμενο ως δράστη και να διεξαγάγουν την έρευνά τους.

Εσείς ασχοληθείτε με την ασφάλεια και προστασία του παιδιού, χωρίς, σε καμιά περίπτωση, να επιχειρήσετε να πάρετε τον νόμο στα χέρια σας.

Αν έχετε αμφιβολίες ή αν αυτά που λέει το παιδί δεν είναι σαφή, τότε πηγαίνετε το παιδί σε έναν παιδοψυχολόγο.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, διαβεβαιώστε το παιδί ότι έκανε καλά που σας μίλησε, δώστε του συγχαρητήρια για το θάρρος του και ευχαριστήστε το που σας εμπιστεύτηκε.

 

Επιλογή αποσπασμάτων από το φυλλάδιο που εξέδωσε η γαλλική μη κερδοσκοπική οργάνωση «Une Vie» (www.1vie.org)

Συντάκτες:

-         Walter Albardier, Ψυχίατρος

-         Mathieu Lacambre, Ψυχίατρος

-         Cécile Miele, Ψυχολόγος – Σεξολόγος

-         Ève Pilyser, Κλινική Ψυχολόγος – Ψυχαναλύτρια

-         Odile Verschoot, Κλινική Ψυχολόγος σε σωφρονιστικά ιδρύματα

__________________________________________________________

*τουλάχιστον 5 χρόνια μεγαλύτερος σε ηλικία (Σ.τ.Μ.) (Πηγές: Managing Risk Together, University of Salford Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού – OHE, UNICEF (1959))

__________________________________________________________

Πηγή: www.1vie.org

Μετάφραση - Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)

   Σας προτείνουμε να παρακολουθήσετε και το παρακάτω βιντεάκι της γερμανικής καμπάνιας του 2008 εναντίον της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης:

 
Τα 5 θετικά στοιχεία που πρέπει να ενθαρρύνουμε στα παιδιά Εκτύπωση E-mail

Μελέτες έχουν καταδείξει ότι οι έννοιες της δικαιοσύνης και της καλοσύνης είναι εγγενείς στα παιδιά. Έχοντας, λοιπόν, αυτό ως αφετηρία, η ερευνήτρια ψυχολογίας Karyl McBride καλεί τους γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αναπτύξουν 5 θετικά στοιχεία που θα τα καταστήσουν ανθρώπους με όλη τη σημασία της λέξης.


 

Η υπευθυνότητα

Για να μπορέσει το παιδί να αναλάβει την ευθύνη ενός λάθους, θα πρέπει ο γονέας να μην του προκαλεί ενοχή, αλλά το ίδιο το παιδί να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι έχει το δικαίωμα να κάνει λάθος. Αυτό θα του δώσει τη δυνατότητα να μάθει από τα λάθη του, αλλά και να αναλάβει την ευθύνη τους χωρίς να ρίχνει το φταίξιμο στις περιστάσεις ή στους άλλους. Κάποιες «παραβάσεις», βεβαίως, πρέπει να τιμωρούνται. Το παιδί σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να έχει προειδοποιηθεί. Με αυτόν τον τρόπο, έχοντάς του γίνει σαφές ότι βρίσκεται σε θέση υποκειμένου, θα κατανοήσει (πάντα κατ’ αναλογία προς την ηλικία του και την «παράβαση») ότι είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του.  

Η εντιμότητα

Τα παιδιά εφευρίσκουν, αποκρύπτουν, παραποιούν τα γεγονότα, είτε για να είναι αγαπητά στους γονείς τους είτε για να γλιτώσουν μια τιμωρία είτε, επίσης, επειδή είναι πεπεισμένα ότι λένε την αλήθεια, όταν δεν κατανοούν ακριβώς μία κατάσταση και ό,τι διακυβεύεται σε αυτή. Για να αισθανθεί το παιδί άνετα να πει την αλήθεια, δε θα πρέπει να ψεματάκια του να παρουσιάζονται σαν κάτι τρομερό ή σαν μία αθέτηση της συμφωνίας, και άρα σαν μια τεράστια απογοήτευση για τους γονείς του. Ο γονιός θα πρέπει να δείχνει κατανόηση απέναντι στο ψέμα του παιδιού και να του εξηγεί τις συνέπειες που απορρέουν από αυτό. Π.χ.: «Ένας αθώος θα τιμωρηθεί αντί για σένα και αυτό είναι άδικο». Η χρήση παραδειγμάτων έχει μεγάλη παιδαγωγική σημασία: «Κι εγώ κάνω λάθη, παραπλανώμαι (εδώ πρέπει να αναφέρετε ένα παράδειγμα), όμως το αναγνωρίζω και προσπαθώ να επανορθώσω». Σε δύσκολες καταστάσεις (π.χ. διαζύγιο, ασθένεια, ανεργία κτλ.), είναι προτιμότερο να του λέμε την αλήθεια, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την ηλικία του, τον βαθμό ωριμότητάς του και τον χαρακτήρα του.

Το ευ αγωνίζεσθαι

«Κανονικά πρέπει να μετακινήσω το πιόνι πέντε τετράγωνα μπροστά, αλλά θα το μετακινήσω επτά όσο εκείνος δεν κοιτάζει.»

 

Το να παραδεχόμαστε ότι έχουμε άδικο, ότι χάσαμε, το να μην κάνουμε ζαβολιές, το να μην κολακεύουμε τους άλλους, το να διαχειριζόμαστε την επιθετικότητά μας… Η ηθική «καλαισθησία» μαθαίνεται νωρίς. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει το παιδί να μην αισθάνεται ότι μειώνεται σαν προσωπικότητα ή ότι μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Όσο περισσότερο αναπτύσσει την αυτοεκτίμησή του, τόσο περισσότερο θα έχει εμπιστοσύνη στην αγάπη και τη στήριξη των γονιών του, και τόσο περισσότερο θα αποκτήσει το πνεύμα του φερπλέι με τους άλλους. Και επιπλέον θα γνωρίζει να διεκδικεί χωρίς επιθετικότητα τη θέση που του ανήκει σε μια ομάδα.        

Η αλληλεγγύη

Το να μοιράζεται το κολατσιό του με εκείνον που δεν έχει, το να βοηθά έναν συμμαθητή που έχει κάποιο πρόβλημα, το να στηρίζει κάποιον που το έχει ανάγκη είναι συμπεριφορές που αναπτύσσουν στο παιδί το αίσθημα της αλληλεγγύης και της ενσυναίσθησης. Αλλά για να εκφράσει και να εκδηλώσει την αλληλεγγύη του, θα πρέπει οπωσδήποτε το παιδί να αισθάνεται κατά το δυνατόν άνετα με τους άλλους και να έχει αυτοπεποίθηση για τις ικανότητες και τις δεξιότητές του. Με λίγα λόγια, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει και το ίδιο το παιδί να εισπράττει την ενσυναίσθηση, τη στήριξη και την προσοχή των γονιών του. Εκείνοι είναι που θα του πουν στη συνέχεια ότι όταν συντρέχει κάποιον κάνει κάτι που θα ήθελε να του κάνουν σε μία αντίστοιχη περίπτωση. Κατανοώντας ότι ο αλτρουισμός είναι ο καλύτερος τρόπος για να ζεις μαζί με τους άλλους, το παιδί θα τον ασκεί όχι σαν καθήκον ή σαν ένα είδος φιλανθρωπίας, αλλά ως πεποίθηση.      

Τα όρια στο κοινωνικό πλαίσιο

Το να ζεις μαζί με τους άλλους είναι κάτι που μαθαίνεται. Από πολύ νωρίς. Και κάτι τέτοιο προϋποθέτει να σέβεσαι τα πλαίσια και τα όρια που κάνουν εφικτή τη ζωή στην κοινότητα, καθώς και τους κανόνες ευγένειας που καθιστούν ευχάριστες τις σχέσεις. Το να μη συμπεριφέρεσαι σαν να ήσουν μόνος στον κόσμο είναι αναμφίβολα ο πρώτος κανόνας που πρέπει να σέβεται κανείς. Πιο συγκεκριμένα, αυτό επιτυγχάνεται με το να δώσουμε στο παιδί να καταλάβει -συνδέοντας θεωρία και πράξη- ότι η ευχαρίστησή του και η άνεσή του θα πρέπει να σταματούν εκεί όπου ξεκινούν η δυσαρέσκεια και η έλλειψη άνεσης του άλλου.      

Flavia Mazelin Salvi (Δημοσιογράφος)

 

Πηγή: www.psychologies.com

Μετάφραση – Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)

 
Νιώθετε καλά με το σώμα σας; Το τεστ για την παραλία! Εκτύπωση E-mail

ayg2.jpg


Το να γνωρίζουμε τι σχέση έχουμε με το σώμα μας μας βοηθάει να κατανοούμε καλύτερα τι σχέση διατηρούμε με τους άλλους. Το να μάθουμε να το κατανοούμε, να το αφουγκραζόμαστε, να το αποδεχόμαστε και, ναι, να το αγαπάμε, μόνο επωφελές μπορεί να είναι για εμάς.
_________________________________________________


1. Ένας καθρέφτης πρώτα απ’ όλα χρησιμεύει:
⬛ στο να παρατηρούμε τον εαυτό μας.
⚫ στη διακόσμηση ενός χώρου.
▶ στο να στρώνουμε τα ρούχα, τα μαλλιά μας κτλ.
♦ στο να κοιταζόμαστε.

2. Σε μία ερωτική σχέση, είναι ωραίο όταν το σώμα του άλλου:
◼ «μιλάει» στο δικό σας.
⚫ παραμένει ευαίσθητο.
▶ σας δίνει τη δυνατότητα να αντλήσετε ευχαρίστηση.
♦ σας κάνει να αισθάνεστε όμορφος/-η.

3. Αισθάνεστε εδώ και τρεις μέρες έναν πόνο στην κοιλιά:
◼ Κλείνετε ραντεβού με τον γιατρό.
⚫ Κάνετε μασάζ στο σημείο και είσαστε προσεχτικοί.
▶ Περιμένετε να περάσει.
♦ Μονολογείτε ότι μάλλον το παρακάνατε με τις ασκήσεις για τους κοιλιακούς!

4. Το πιο θλιβερό για ένα άτομο προχωρημένης ηλικίας είναι:
◼ ότι πρέπει να έχει βοήθεια για τις καθημερινές του ανάγκες.
⚫ ότι εγκαταλείπει εντελώς τον εαυτό του.
▶ ότι τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του.
♦ ότι βρίσκεται μακριά από τους οικείους του.

5. Πρώτο ρομαντικό δείπνο απόψε… Μία ώρα πριν:
◼ βάζετε τις τελευταίες πινελιές στην εμφάνισή σας.
⚫ βάζετε λίγο άρωμα.
▶ καμουφλάρετε κάποιες ατέλειες, ώστε να δείχνει πιο όμορφο το πρόσωπό σας.
♦ ψάχνετε στην ντουλάπα σας για το ντύσιμο που θα τον τρελάνει.

6. Θα λέγατε ότι το σώμα σας είναι:
◼ ένα πολύπλοκο εργοστάσιο.
⚫ η καλύτερη διαφήμισή σας.
▶ φίλος.
♦ απλά ένα σώμα.

7. Το καλύτερο για να κρατιέται ένα σώμα υγιές είναι:
◼ να έχει ισορροπημένο ρυθμό: το σώμα αγαπάει την εγκράτεια!
⚫ η συστηματική άσκηση: πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας για να παραμένουμε όμορφοι!
▶ να επισκεπτόμαστε συχνά τον γιατρό: η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία!
♦ να το αφήνουμε να κάνει ό,τι νομίζει: είναι μεγάλο παιδί πια!..

8. Θέλετε το σώμα σας:
◼ να είναι πιο διακριτικό.
⚫ να σας ακολουθεί όπου πηγαίνετε.
▶ να τραβάει τα βλέμματα.
♦ να είναι ευτυχισμένο.

9. Σήμερα, μια καλή νεράιδα θα πραγματοποιήσει μια ευχή σας. Επιλέγετε:
◼ να κάνετε βουτιά από μεγάλο ύψος χωρίς να θέσετε σε κίνδυνο τη ζωή σας!
⚫ να διπλασιαστούν σε ένταση οι αισθήσεις σας!
▶ να μαγεύετε τους άλλους στο πέρασμά σας!
♦ να ζήσετε σε ένα σώμα που να σας αρέσει!

10.Τι πιστεύετε για την αισθητική χειρουργική:
◼ Θα μπαίνατε στον πειρασμό να το κάνετε.
⚫ Τη χλευάζετε.
▶ Δε σας δελεάζει καθόλου η ιδέα.
♦ Θα μπαίνατε στον πειρασμό, αλλά δε θα το
επιχειρούσατε ποτέ.

11.Τι σημαίνει για σας το να γδυθείτε για πρώτη φορά
μπροστά στον σύντροφό σας;
◼ Δε χρειάζεται να το κάνουμε ολόκληρο θέμα!
⚫ Είναι σαν να μένω απροστάτευτος/-η…
▶ Μια στιγμή οικειότητας…
♦ Η στιγμή της αλήθειας!

 

aug3.jpg

 

ΚΑΤΑΜΕΤΡΗΣΗ ΠΟΝΤΩΝ:


Για κάθε ερώτηση, βάλτε σε κύκλο την απάντησή σας και μετρήστε το σύνολο των A, B, C και D. Στη συνέχεια διαβάστε το προφίλ που αντιστοιχεί σε εσάς.

 

augoustos-pinakas1.jpg

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ Α:   ΤΟ ΣΩΜΑ-ΕΧΘΡΟΣ

ayg4.jpg

-Και πάλι δεν έχω στήθος...

 

Η σχέση που έχετε με το σώμα σας μοιάζει κάπως ταραγμένη και δύσκολη. Το σώμα σας αντιπροσωπεύει περισσότερο για σας κάτι σαν δηλητηριασμένο δώρο, παρά ένα δώρο που σας αρέσει, και, έτσι, όταν αναφέρεστε σε αυτό χρησιμοποιείτε όρους όπως «βάσανο», «δυσφορία», «φόβος», ακόμα και «άγχος»… Προσπαθείτε να αποφύγετε το «ξύπνημά» του, μην τυχόν και… σας πάρει τον αέρα (ιδίως αν το κάνει με πολύ επιθετικό τρόπο…). Με δυο λόγια, φοβάστε μήπως εκδηλωθεί με τέτοιο τρόπο που να μην μπορείτε να διαχειριστείτε τα πολύ δυνατά συναισθήματα που θα σας κατακλύσουν. Έχοντας ένα μόνιμο άγχος μην τυχόν και προδώσει τις κρυφές σας πληγές, υιοθετείτε -άθελά σας πολλές φορές- μια εμμονική στάση, που στην περίπτωσή σας σημαίνει ότι παρακολουθείτε σχολαστικά τον παραμικρό πόνο, την πιο μηδαμινή δυσλειτουργία. Μάλιστα ορισμένοι μπορεί κάποιες φορές να φτάνουν στα όρια της υποχονδρίας, και ασυνείδητα να θεωρούν προτιμότερο το σώμα τους να εκφράζεται μέσα από διαχειρίσιμα προβλήματα παρά μέσα από ανομολόγητες λέξεις. Δίνετε, λοιπόν, την εντύπωση ότι δεν μπορείτε να δείτε το σώμα σας παρά μόνο κάτω από αυτό το αγχογόνο, ενοχλητικό και εχθρικό πρίσμα. Πρόκειται για έναν φορτικό ξένο.

Συχνά αυτή η στάση κρύβει μια έλλειψη ευχάριστων, γεμάτων ικανοποίηση, θετικών και απολαυστικών εμπειριών που αφορούν το σώμα, κυρίως κατά την παιδική ηλικία… Για να μπορεί το σώμα μας να ζει με θετικότητα, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να το αντιμετωπίζουμε σαν τόπο απόλαυσης, νιώθοντας απόλυτα ασφαλείς, και χωρίς να αφήνουμε την ενοχή να μας κατευθύνει! Είχατε συχνά την ευκαιρία να νιώσετε κάτι τέτοιο; Να ξέρετε πως δε θα απαλλαγείτε από το άγχος με το να προσπαθείτε να περιορίσετε και την παραμικρή σωματική σας έκφραση.

Μια συμβουλή: για να ζείτε το σώμα σας με μεγαλύτερη ελευθερία και να το αποδέχεστε σαν τον σύντροφο που προσπαθεί να γίνει, το καλύτερο θα ήταν να στραφείτε προς τις πιθανές ρίζες αυτού του επώδυνου βιώματος που δηλητηριάζει τη ζωή σας. Μη φοβάστε πια να το αφουγκραστείτε, να το αφήσετε να σας δείξει το μονοπάτι που οδηγεί στα συναισθήματα. Γιατί αυτά -αντίθετα με ό,τι πιστεύετε- δεν οδηγούν στην καταστροφή αλλά στη σωτηρία – μόνο, όμως, από τη στιγμή που τα αφήνουμε να υπάρχουν και τους δίνουμε, απλά, τον χώρο που τους αναλογεί..

____________________________________________

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ Β:  ΤΟ ΣΩΜΑ-ΒΙΤΡΙΝΑ

-Σταματήστε να νιώθετε την επιτακτική ανάγκη να είστε τέλειοι.

 

Το σώμα σας είστε εσείς! Είναι η βαθύτερη ταυτότητά σας, η διαφήμισή σας, και γι’ αυτόν το λόγο, θα πρέπει να το διατηρείτε σε όσο το δυνατόν καλύτερη κατάσταση. Ως μανιώδης των ασκήσεων για κοιλιακούς/γλουτιαίους, των ινστιτούτων αισθητικής και των μαθημάτων μυϊκής ενδυνάμωσης, και κάπως θύμα της μόδας, στόχος σας είναι να μετατρέψετε το σώμα σας σε τέλεια βιτρίνα του εαυτού σας. Βουτάτε με απόλαυση στον ωκεανό της αισθητικής (χειρουργικής, κάποιες φορές…) και των καλλυντικών, έτσι ώστε να είστε πάντα στις ομορφιές σας. Η λατρεία της ομορφιάς, της τελειότητας και της γοητείας είναι η βασική σας πεποίθηση, η οποία σας βοηθάει να ικανοποιήσετε την ανάγκη σας να αρέσετε: το σώμα σας είναι ο λόγος που θα σας αγαπήσουν οι άλλοι…

Όμως τι είναι αυτό που σας κάνει να θέλετε τόσο πολύ να αρέσετε στους άλλους; Να επιδιώκετε την τελειότητα, να είστε εμφανισιακά τέλειοι; Βεβαίως και έχετε το πλεονέκτημα να φροντίζετε τον εαυτό σας, να αναδεικνύετε τα δυνατά σημεία της εμφάνισής σας, και αυτό είναι μια πολύτιμη τέχνη! Όμως η στάση σας δεν είναι κάπως υπεραπλουστευτική; Το να εξαρτάτε τη σχέση με το σώμα σας αποκλειστικά από την αισθητική του πλευρά μπορεί κάλλιστα να σταθεί εμπόδιο στο να αναδείξετε τις υπόλοιπες δεξιότητές σας, που συχνά παραβλέπονται!

Πίσω από αυτό το κυνήγι της εξωτερικής ομορφιάς, συχνά βρίσκεται η ανάγκη να ανταποκριθούμε σε μία εικόνα, σχεδόν αρχετυπική, η οποία σε μεγάλο βαθμό επιβάλλεται από την κοινωνία, κυρίως μέσω της μόδας. Τελικά, αν το καλοσκεφτείτε, αυτό σημαίνει ότι εξαρτάσθε από κριτήρια (συνειδητά ή ασυνείδητα) που είναι σε ισχύ μια δεδομένη στιγμή, και κατά συνέπεια υποβαθμίζετε τα ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητας και της εμφάνισής σας, ό,τι συνιστά τη μοναδικότητά σας. Για κάποιους, κάτι τέτοιο μπορεί επίσης να δείχνει ότι βιώνετε τον εαυτό σας (σε ασυνείδητο επίπεδο κυρίως) ως αντικείμενο ικανοποίησης του άλλου, με την έννοια ότι πρέπει να είσαστε έτσι όπως αυτός ο άλλος θέλει (ή τουλάχιστον έτσι όπως νομίζετε ότι θέλει! Σκεφτείτε το λίγο…!),

Μια συμβουλή: γιατί να μην προσπαθήσετε να αποκτήσετε μια πιο ελεύθερη σχέση με το σώμα σας, επιτρέποντάς του πιο συχνά να είναι όπως είναι, χωρίς να θέλετε να το «χωρέσετε» σε μια εικόνα που, τηρουμένων των αναλογιών, δεν είναι η δική σας. Και ανακαλύψτε, επίσης, τα άλλα σας ατού… που σίγουρα είναι πολλά!

___________________________________________

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ C:  ΤΟ ΣΩΜΑ-ΦΙΛΟΣ

Φαίνεται ότι διατηρείτε μια σχέση αγάπης και σεβασμού με το σώμα σας! Το αντιμετωπίζετε σαν τον πιο πιστό σας σύντροφο, και γι’ αυτό ξέρετε πώς να το φροντίσετε, να το διατηρήσετε σε καλή κατάσταση, αλλά πάνω απ’ όλα: να το εξερευνήσετε.

Αυτό που σας αρέσει ιδιαίτερα είναι να το αφήνετε να σας οδηγεί στο μονοπάτι των συγκινήσεων και των συναισθημάτων, το οποίο αποτελεί για εσάς ένα από τα ωραιότερα μονοπάτια που οδηγούν στον εαυτό σας, στους άλλους και στον κόσμο. Προαισθάνεστε ότι το σώμα σας κρατάει ακόμα κρυμμένες πολλές μυστικές περιοχές που με χαρά περιμένετε να τις ανακαλύψετε, νιώθοντας ευτυχισμένοι που θα μπορέσετε έτσι να γνωρίσετε καλύτερα τον σύντροφο που θα είναι δίπλα σας σε κάθε βήμα καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της διαδρομής!

Νιώθετε, λοιπόν, τρυφερότητα, πραότητα, αλλά και δύναμη, στη σκέψη αυτού του σώματος που είναι το δικό σας. Το αποδέχεστε ακριβώς όπως είναι, χωρίς να επιδιώκετε ούτε να το αλλάξετε, αλλά ούτε και να το αφήσετε στην τύχη του. Αντιθέτως, γνωρίζετε να αξιοποιείτε τις ιδιαιτερότητες και ικανότητές σας, έτσι ώστε να αναδεικνύεστε. Ακόμα και όταν τυχαίνει καμιά φορά να κάνετε ακρότητες ή να βάλετε εμπόδια σε αυτή την καλή σχέση, έχετε επαρκώς αφομοιώσει τη σημασία ενός ευτυχισμένου σώματος, για να μην πέσετε σε παγίδες, όπως αυτή της εξάρτησης (αλκοόλ, βουλιμία κτλ.) ή του ρίσκου (επικίνδυνες συμπεριφορές, αθλήματα με υψηλό βαθμό επικινδυνότητας κτλ.).

Μια συμβουλή: όπως ισχύει και για άλλους, μπορείτε και εσείς να εμβαθύνετε σε αυτή την ανακάλυψη των κρυμμένων δυνατοτήτων του σώματός σας κάνοντας σωφρολογία*, ασκήσεις χαλάρωσης, τάντρα**, ή ακόμα και τάι τσι*** ή ακολουθώντας άλλες σωματικές πρακτικές… Άλλωστε, μια καλή φιλική σχέση πρέπει να τη φροντίζουμε, έτσι δεν είναι; Εκ των προτέρων, λοιπόν, έχοντας βιώσει πολλές θετικές και εποικοδομητικές εμπειρίες σε σχέση με το σώμα από τότε που ήσασταν παιδιά, αυτή η γεμάτη αγάπη και σεβασμό στάση σάς επιτρέπει με ηρεμία να προσχωρήσετε στην εξερεύνησή του, καθώς επίσης και στην εξερεύνηση του σώματος του άλλου…

Σας περιμένουν μεγάλες στιγμές χαράς και ευχάριστων αισθήσεων!

*επιστημονική σχολή που μελετά την ανθρώπινη συνείδηση και βασίζεται σε τεχνικές και μεθόδους που χρησιμοποιούν ως μέσο το σώμα. (Πηγή: www.sophrologie-info.com) [Σ.τ.Μ]

**ινδικό πνευματικό κίνημα που πρεσβεύει τη συνειδητοποίηση της θεμελιώδους ενότητας σώματος και πνεύματος σε σχέση με το σύμπαν, σε κάθε έκφανση της ζωής. (www.tantra-nature.com) [Σ.τ.Μ.]

***(tai chi και tai chi chuan) είδος άσκησης με ρίζες στην αρχαία Κίνα που συνδυάζει αναπνοή, οπτικοποίηση και σωματικές κινήσεις με στόχο την άσκηση ταυτόχρονα όλου του σώματος. Ξεκίνησε ως πολεμική τέχνη. (www.taichicoloradosprings.co [Σ.τ.Μ.]

____________________________________________________

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ D:   ΤΟ ΑΓΝΟΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ

Τι σχέση έχετε με το σώμα σας; Γιατί; Μπορούμε να έχουμε κάποια ιδιαίτερη σχέση μαζί του; Το σώμα σας είναι εδώ, σε κίνηση λιγότερο ή περισσότερο αποτελεσματική, και αυτό είναι όλο!

Όντως φαίνεται να αντιμετωπίζετε το σώμα σας σαν ένα όχημα που, για όσο μπορεί και κινείται, σας επιτρέπει να πηγαίνετε όπου θέλετε… Αλλά σε ό,τι αφορά τη φροντίδα του ή τις ανάγκες του που πρέπει να αφουγκράζεστε πού και πού, δηλώνετε απών/-ούσα! Ως οπαδός του «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν», δε λαμβάνετε κανένα ιδιαίτερο μήνυμα εκ μέρους του, παρά μόνο ότι παραμένει σε λειτουργία. Άλλωστε αυτό που επιθυμείτε και από εκείνο είναι να σας ξεχάσει, κυρίως με το να αποφεύγει να εκδηλώνει αδυναμία ή να σας καλεί σε βοήθεια!.. Υπάρχει, λοιπόν, κάτι σαν διχοτόμηση εντός σας: από τη μια μεριά εσείς και από την άλλη το σώμα σας…

Όμως, είστε σίγουροι πως έτσι πρέπει να λειτουργεί; Πιστεύετε πραγματικά ότι, πιέζοντάς το να προχωράει χωρίς να το υπολογίζετε, και οδηγώντας το συχνά στα όριά του μέσω διαφόρων επικίνδυνων συμπεριφορών, θα πετύχετε κάτι; Τι σας εμποδίζει να το θεωρείτε ως έναν αληθινό συνοδοιπόρο;

Μάλλον θα πρέπει να κάνετε μία ανασκόπηση των εμπειριών που αφορούν την αγάπη που δείχνετε στους άλλους, και, άρα, στον ίδιο τον εαυτό σας. Γιατί το να ακυρώνετε το σώμα σας σαν κάτι το ζωντανό, θα μπορούσε να κάνει κάποιον να σκεφτεί εξ αρχής ότι, για εσάς, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το να αγαπάτε τον άλλο και να του το δείχνετε. Κάτι τέτοιο, όμως, δε δείχνει περισσότερο ότι σας φοβίζει, ή, μάλλον, ότι δεν αισθάνεστε άξιοι να σας αγαπήσουν; Ασφαλώς και, πολλές φορές, προβάλλουμε πάνω στους άλλους αυτό που κάνουμε ασυνείδητα στον εαυτό μας. Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεστε το σώμα σας αντανακλά σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεστε στον εαυτό σας.

Μια συμβουλή: πάρτε, λοιπόν, τον χρόνο σας και σκεφτείτε τι σας εμποδίζει να αποκτήσετε μια αληθινή σχέση με τον άλλο, και μην ξεχνάτε ότι, όσο περισσότερο αγαπήσετε και φροντίσετε το σώμα σας, τόσο περισσότερο θα έχετε την ευκαιρία να διανύσετε μεγάλη απόσταση… Μην προσπεράσετε αυτή την υπέροχη συνάντηση, γιατί, αντίθετα με τους ανθρώπους -οι οποίοι περνούν και συχνά δίνουν μόνο μία ευκαιρία για συνάντηση-, το σώμα σας, με την πιστή του παρουσία, έχει συνεχώς την πόρτα του ανοιχτή για εσάς, προσφέροντάς σας πρόσβαση στο σύμπαν του… και άρα και στο δικό σας.

Anne Schwartzweber, Ψυχολόγος

-Σε ένα μήνα θα είμαι μια θεά!

 

Πηγή: Περιοδικό Psychologies (Τεύχος 18 – Ιούλιος-Αύγουστος 2012)

ΜετάφρασηΕπιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)

 

 

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!

 
«ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος»

Σελίδα 1 από 14

        

Online Επισκέπτες

Έχουμε 26 επισκέπτες συνδεδεμένους